The Canadian Way of Life

From West to East

2009-10-07T03:11:00.019+02:00

Op Vancouver Island stonden na onze walvistrip nog een bezoek aan Tofino en Victoria op het programma. Tofino is gelegen aan de westelijke kust van Vancouver Island en is voornamelijk geliefd bij surfers. Omdat niemand van ons kan surfen, hebben we het maar gehouden op een strandwandeling en een wandeling doorheen het nabijgelegen regenwoud. Na Tofino zijn we richting Victoria gereden. Victoria ligt ten zuiden op Vancouver Island en is de hoofdstad van de provincie British Columbia en tevens de oudste stad van West-Canada. De stad heeft een zeer grote Britse invloed wat goed te merken is aan de gebouwen. Hoewel dit bezoek eerst niet op het programma stond, hadden we er toch tijd voor gemaakt en gelukkig maar, want Victoria is een absolute aanrader.
Hieronder enkele foto's van Victoria...

Op 24 september maakten we weer de oversteek naar het vaste land. We namen de laatste ferry om 21u en kwamen ’s avonds laat aan in downtown Vancouver. Vancouver is de grootste stad van British Columbia. In 2010 zal de stad de Olympische Winterspelen organiseren, in samenwerking met het nabijgelegen Whistler. Vancouver is één van de steden (misschien wel DE stad) met het grootste aantal verschillende nationaliteiten. Voornamelijk Aziaten wonen hier in groten getale, Azië is dan ook niet ver gelegen in vogelvlucht. Na 3 weken rondreizen met ons, vertrokken Hans en Liesbet vanuit Vancouver weer naar huis. Wij bleven nog een dag extra in Vancouver en bezochten onder andere Stanley park, en reden daarna via het Okanagan wijngebied weer door naar Banff.

Een gigantische Inukshuk aan de kust van Vancouver: het teken voor vriendschap, en tevens het logo van de komende Olympische Winterspelen.

Een wasbeer in downtown Vancouver.

Defilé van de Canadese Rijkswacht (RCMP-GRC) in Stanley park.

Na 7 maanden wonen en reizen in het westen van Canada en Alaska mogen we wel zeggen dat we dat deel zo goed als volledig hebben gezien. Daarom dat we terug naar het Oosten wilden trekken, waar alles veel dichter bij elkaar ligt (naar Canadese normen dan toch) en, nu we geen auto meer hebben, waar openbaar vervoer meer voorhanden is. Onze auto hebben we in Banff kunnen verkopen aan een collega van Safeway. We regelden met een andere collega van Safeway een lift naar onze Belgische vrienden Gert & Helen in Stavely (100 km ten zuiden van Calgary) waar we nog een deel bagage hadden staan. De trip van Calgary naar Montréal hebben we per vliegtuig gedaan, een binnenlandse vlucht van 4u30 min. Voor ons vertrek moesten de vleugels ijsvrij gemaakt worden want de eerste sneeuw en ijs was reeds daar. Het is begin oktober en de winter is gearriveerd in Calgary. In Banff gaat op 31 oktober het eerste skigebied al terug open.

Op zondag 4 oktober kwamen we ’s morgens toe in Montréal. Onze aankomst was geheel verschillend van onze aankomst in december. Geen sneeuw maar warme temperaturen. Of hoe een stad er hier compleet anders uitziet naargelang het seizoen.

Na 9 maanden reizen, waarvan 3,5 maanden gewerkt te hebben, schiet er van ons reisbudget weinig tot niets meer over. Het moet gezegd worden dat het leven in Canada duurder is in vergelijking met België. We moeten dus terug op zoek naar een woonst en werk voor een tweetal maanden. Echter onze hoop is minimaal… tijdens onze eerste maand hier in Montréal hebben we gemerkt dat hier werk vinden zo goed als onmogelijk is. En uiteindelijk zouden we hier enkel maar werken om onze huur te betalen. Daarom hebben we de beslissing genomen om een tweetal maanden vroeger terug te keren naar Europa. Toch wel met een beetje spijt in het hart omdat het voor ons een buitenkans was om te ervaren hoe het is om in Noord-Amerika te wonen. We hebben veel gezien en veel gedaan, we waren in het Oosten, het Westen en het Noorden, en we hebben de vier seizoenen beleefd. We zijn er ons dan ook van bewust dat de winter er weer aankomt, en dat is voornamelijk voor Tiny niet de meest aangename periode. Hierdoor is onze terugvlucht een feit en komen we op maandag 12 oktober om 14.45 uur in Zaventem toe.

Nog even vermelden dat we met British Airways terugvliegen maar dat dit de zoveelste keer problemen schept! Daarom de wijze raad aan iedereen, vlieg nooit maar dan ook nooit met British Airways. Ik zal in een latere post de problemen uitleggen maar het komt er op neer dat we een extra van € 300 hebben moeten betalen om onze eerder geboekte vlucht te mogen nemen.

Visit from Belgium

2009-09-24T04:56:00.015+02:00

Groepsfoto voor Lake Louise.

Na 4 dagen rijden (± 4.500 km) kwamen we weer aan in de regio rond Banff. De rit was lang en vermoeiend, maar dit was al snel vergeten toen we op zaterdag 5 september onze Belgische vrienden Hans en Liesbet in Calgary konden oppikken. Met hen maken we gedurende drie weken een rondreis doorheen de provincies Alberta en British Columbia.

Onderweg gestopt in Lillooet, het centrum van de bosbranden. De branden waren uitgedoofd, maar de rook bleef nog lang in de bergen hangen.

Na het leuke weerzien in de luchthaven van Calgary, reden we dadelijk door naar Banff, de plaats waar Jurgen en ik zo’n 4 maanden hebben gewoond en gewerkt. Na een eerste kennismaking met het dorpje en onze vrienden & collega’s, lieten we hen de eerste dag ook al kennismaken met een echte Canadees-Amerikaanse barbecue… hamburgers en hotdogs. De volgende dagen vulden we voornamelijk met sight-seeing en wandelen in en rond Banff zoals Lake Minnewanka, Johnson Lake, Cave en Basin, hoo-doos, Bow falls, Lake Louise, Moraine Lake,… Jammer genoeg was het koude weer ons ook tot in Banff gevolgd, maar dat was dan weer meegenomen voor ons plan voor maandag 7 september. Voor de 30ste verjaardag van Hans (en ook de 30ste verjaardag van Liesbet eerder in het jaar) gaven we hen een dagje relaxen cadeau in de spa van Château Fairmont te Banff. Na een stevig Canadees ontbijt, en een (minder) stevige wandeling, gingen we met z’n allen uitzweten in sauna en thermen.

Onze eerste avond samen.

Een dagje relaxen in de spa van het Fairmont hotel te Banff.

Na 4 dagen Banff reden we in westelijke richting over de Icefield Parkway tot in Jasper. Ook deze route hadden Jurgen en ik al meermaals gedaan, maar het blijft indrukwekkend om dit mooie stukje van Canada telkens weer te zien. Mistaya Canyon, Peyto Lake, Columbia Icefield, en ook verderop Maligne Lake zijn de hoogtepunten. Dit keer zijn we eveneens voor het eerst tot aan de voet van de Athabasca gletsjer gewandeld.

Onderweg naar Wells Gray Provincial Park, reden we langsheen de Mount Robson, de hoogste top (3.954 m) van de Canadese Rocky Mountains. Naar het schijnt is de bergtop op de meeste dagen in wolken gehuld, maar ons geluk zat mee… er was geen wolkje aan de lucht. Wells Gray Provincial Park is een 5.200 km² groot berglandschap met grote meren en imposante watervallen. De meest indrukwekkende was de 135 m hoge Helmcken waterval. In de Bailey’s Chute konden we nog zien hoe nu en dan een zalm tegen het onmogelijke aan een waterversnelling probeert over te springen. De grote zalmentrek is echter voorbij, in de maanden juli en augustus is dit meer spectaculair. Op het Clearwater Lake deden we aan één van de meest populaire Canadese sporten: kano varen. Met twee kano’s verkenden we een stukje van het meer en haar mooie kleine strandjes. Het was ook in dit park dat Hans en Liesbet hun eerste twee zwarte beren in het wild hebben kunnen spotten. Vanaf zonsopgang maakten zij een begeleide wandeling met gids naar één van de minder toeristische Sylvia watervallen. Ook zagen we met z’n allen onze eerste grijze wolf. Goed te zien doorheen de verrekijker, maar jammer genoeg veel te ver weg voor een foto.

Mount Robson

Helmcken waterval

Dawson waterval

De laatste krachtpogingen van een zalm.

Kano varen op het Clearwater meer.

Onze volgende stop waren de plaatsjes Stewart in Britisch Columbia en Hyder in het meest zuid-oostelijke puntje van Alaska. Stewart is een oud mijnwerkersplaatsje. De bergen rondom zijn rijk aan bodemschatten zoals goud, koper en zilver. Hyder ligt op zo’n 3 km van Stewart en is met zijn negentig inwoners bijna een spookstad. De huizen maken een wat verwaarloosde indruk. Van zo gauw we de grens tussen Canada en USA overstaken veranderde ook de asfaltweg in een slecht berijdbare zandweg. Naast de spectaculaire, blauwwitte Salmon gletsjer, was ons uitstapje naar Fish Creek één van de hoogtepunten van de reis. Uren en uren hebben we hier in de gietende regen gespendeerd naar het kijken van grizzly beren die de laatste zalmen uit de rivier kwamen eten om voldoende calorieën op te doen voor hun winterslaap. Vanop een houten platform was het wachten tot er een beer vanuit de bossen verscheen. Aangezien ’s morgens en ’s avonds de kansen vergroten om een beer te spotten, waren we er al vanaf 7u, d.i. zonsopgang, bij. Met onze 3-daagse pas zagen we drie dagen op een rij ’s morgens en/of ’s avonds vier verschillende grizzly beren zwemmen, wandelen, rennen, vis vangen en eten. Het is nu afwachten of dit de laatste beren zijn die we dit jaar in het wild hebben gezien. De rit terug naar Stewart ging telkens langsheen de Canadese grenscontrole waar paspoorten werden gecontroleerd. Een Amerikaanse grenscontrole was er niet, waardoor je ongemerkt Amerika binnen kon. Een unicum in het strengbeveiligde USA. Politie is er eveneens niet in Hyder, problemen worden door de bewoners zelf opgelost, op hun manier…

Salmon gletsjer

Op zaterdag 19 september zijn we vanuit Stewart tot in Prince Rupert gereden waar we de volgende dag de ferry hebben genomen naar Vancouver Island. Deze keer ging de auto mee. Een hele dag lang vaarden we in zuidelijke richting in het Canadese deel van de Inside Passage. Aangekomen op het eiland, gingen we de volgende dag op excursie voor het zien van walvissen, inclusief orka’s (of killer whales). Een ongelofelijke ervaring! Eerst zagen we een strandje met wel 100 zeeleeuwen, iets verderop een strandje met zo’n 30 zeehonden, en nadien was het de beurt aan de walvissen. Humpback walvissen lieten zich zien met hun rugvin, en af en toe ook met hun staart bij het onderduiken. Killer walvissen (orka’s) blijven langer aan het wateroppervlak zwemmen, en zijn dus goed te volgen a.d.h.v. hun rugvin. Dolfijnen maken het alleen nog leuker door als een zwerm bijen rondom de orka te springen. Onze gids vertelde vol passie over het leven van de orka’s en dat zij in families blijven leven en tot wel 90 jaar oud kunnen worden. Een orka in gevangenschap haalt slechts 7 jaar! Iedere familie is benoemd met een letter en iedere individuele orka is benoemd met een nummer (bv. B34). Een doctoraatstudie van enkele jaren geleden heeft alle orka's hier aan Vancouver Island benoemd a.d.h.v. de vorm van de vin en de witte moedervlek er net achter.

Een groepje zeeleeuwen.

Humpback walvis

Orka's

Alaska

2009-08-28T20:50:00.016+02:00

Onderweg naar Alaska zijn we eerst nog gestopt in Dawson city, een oude gouddelversstad op slechts 240 km ten zuiden van de poolcirkel. Wij waren er op Discovery Day, d.i. 16 augustus, waarop de spectaculairste goudvondst van de eeuw werd gedaan. Nu nog zijn er nog altijd gouddelvers die de dalen omwoelen en tonnen modder en gesteente uitspoelen om enkele grammen goud te vinden. We bezochten er de Gold Dredge n°4, een indrukwekkend grote schepradgraafmachine die na 1900 op grootschalige wijze de beekdalen aan de Klondike rivier omwoelden om ook maar het kleinste stukje goud eruit te spoelen. In de stad leek of de tijd had stil blijven staan. We zagen er mooie houten huizen geschilderd in allerlei kleuren, maar ook lege percelen waarop oude machines en ijzer liggen te roesten en wegzakkende oude gebouwen. Houten plankiers liggen langs de onverharde straten die al gauw in een modderpoel veranderden toen wij er waren door het slechte weer. 's Avonds gaat het er als vroeger aan toe in de saloons en casino's met cancanmeisjes.

Vanuit Dawson vertrekt de Dempster snelweg, een 735 km onverharde weg die over de poolcirkel heen naar de noordkust van Noord-Amerika leidt. Tot het eindpunt Inuvik ligt er slechts één hotel, een paar kampeerterreinen en twee kleine indianennederzettingen langs de route. Omdat we één week tijd hadden verloren door pech aan onze auto, en omdat ikzelf er niet echt op uit was om even heen en weer te rijden op een eenzame lange zandweg (maar Jurgen des te meer), hadden we besloten om bij km paal 72 op de camping te overnachten en de volgende dag terug te keren. Ook hadden we geen geluk met het weer. Regen en laaghangende wolken belemmerden het zicht volledig. Het leek wel of we het slechte weer de hele reis met ons meenamen want overal waar we kwamen hoorden we dat ze een heel goede zomer hadden gehad. Wij waren blijkbaar steeds op de verkeerde natte plek. De hete droge dagen zorgden dan weer voor heel wat bosbranden voornamelijk in de Yukon, Britisch Columbia en Alaska, maar die waren dan weer gelukkig voorbij toen wij toekwamen.

We reden Alaska binnen via de Top of the World snelweg, een eenzame weg door toendra gebied die door het noorden van Canada loopt. Onze eerste bestemming was Valdez, één van de belangrijkste havens in Alaska en het eindpunt van de Alaska pijpleiding die de ruwe olie van de noordkust van Alaska over een afstand van 1280 km naar de enorme tankerterminal aan de baai van Valdez brengt. Vandaar uit varen tankschepen op en af met de westkust van de USA. Slechts enkele kilometers voor de kust van Valdez liep in 1989 de supertanker Exxon Valdez aan de grond en veroorzaakte de tot dusver grootste milieuramp van Amerika. Met een excursieboot maakten we een tour in de Prince William Sound, de 40.000 km² grote baai met dichtbeboste fjorden, talloze eilandjes en gletsjers die van de omgevende bergen omlaag lopen. Een groot deel van zuidelijk Alaska is bedekt met sneeuwvelden en gletsjers; één ervan heeft de omvang om volledig Zwitserland met ijs te bedekken. Tijdens onze boottocht zagen we de Columbia en Meares gletsjers, otters, zeeleeuwen, zeehonden, Amerikaanse zeearenden, puffins (papegaaiduikers) en een walvis.

Zicht vanaf de Top of the World snelweg.

De Alaska pijpleiding

Prince William Sound

Jurgen aan dek.

De Meares gletsjer.

Een grote vissersboot voor een nog hogere muur van ijs.

Een groepje zeehonden op een ijsschots in het water.

De otter

Na onze boottocht hebben we terug aan land wel één uur stil gestaan bij de duizenden zalmen die aan het einde van hun cyclus terug naar de kust komen gezwommen. Zo indrukwekkend was het. Zalmen liggen er zij aan zij in het lage water eitjes te leggen en komen nadien het droge opgesparreld waar ze voor onze ogen stierven. Zeevogels maken het allemaal nog erger door in de ogen en kieuwen te pikken terwijl de vis nog leeft. Door het visrijke water gaan veel inwoners met hun eigen boot vissen om dan hun diepvriezer voor de winter met vis te kunnen vullen. Aan de kade kan je voor 1 dollar je zalm laten fileren. Eén van de visfilleerders daar was Patrick Olsen, hij staat in het Guiness Book of Records met de kortste tijd om een zalm te filleren, nl. 3,4 seconden. We geraakten met hem aan de praat, we gaven hem een rit naar zijn huis (lees staancaravan), en als dank gaf hij ons 4 potjes mee met zelf-gerookte zalm, inktvis en caribou stew. Caribou eten is eerder een uitzondering aangezien zij beschermd zijn in Noord-Amerika, behalve dan voor de natives (eskimo’s en indianen). Als oorspronkelijke bewoners van Canada mogen zij hier op bijna alles jagen. In de winter – zo vertelde hij met alle fierheid - jaagt hij op otters en zeehonden waar hij sjaals, mutsen en schoenen van maakt. Toen we dit hoorden was het even slikken… in België tekenen we juist petities tegen hen om dit tegen te gaan.

Onze volgende haltes in Alaska waren eerst Anchorage en nadien Seward. Anchorage is met bijna 260.000 inwoners de enige grote stad in Alaska (en Noord-Amerika). Voor kleding komen veel inwoners van andere dorpen in Alaska naar hier inkopen doen, als ze het al dan niet online bestellen. Seward is net als Valdez een gezellig havenplaatsje. Hoogtepunt daar is de Exit gletsjer waar we tot vlak bij zijn gewandeld. Ook daar hadden we één van de betere couchsurf ervaringen. We bleven overnachten bij Courtney, haar lieve kat Bandit, haar Terrier Toby en haar Deense Dog Clouseau (alias Bubba, zoals ze hier vaak grote mensen/dieren noemen). Zij nam ons mee voor avondeten bij haar schoonouders in hun prachtige villa, en nadien naar de plaatselijke bar. We hadden een geweldige amusante tijd met haar.

Heilbot aan de haak.

De Exit gletsjer

Nadien reden we verder door naar het noorden richting Denali NP, één van de grootste nationale parken in Amerika. Het zag er mooi uit toen we die richting uitreden… de hoogste berg van Noord-Amerika bedekt onder eeuwige sneeuw, d.i. de Mount McKinley (6194 m), zagen we van ver in de zon glintsteren. Maar toen we daar aankwamen, en ook de volgende dag, belemmerden lage wolken weer het zicht. Volgens het weerbericht zou het ook de volgende dag volledig bewolkt zijn, en zijn we dus maar vlugger dan voorzien doorgereden, dit keer naar de nog meer noordelijk gelegen stad Fairbanks. Maar de weermannen kunnen zich hier ook serieus vergissen want de volgende dag was het volledig open, bijna geen wolkje aan de lucht. We zagen de bergen van ver liggen en wilden zo graag het park weer in, maar we hadden ons plan gewijzigd en konden nu moeilijk terug rijden. Wat we nu wel konden bezoeken is het dorpje North Pole, en het "huis" van de kerstman (is gewoon een winkel met kerstversiering). Kinderen van over de hele wereld sturen hier hun briefje naar toe (www.santaclaushouse.com).

Vanaf het eindpunt van de Alaska snelweg in Delta Junction begonnen we aan onze tocht terug naar Calgary. Op een kleine week tijd zullen we zo’n 4.000 km rijden om op 5 september Hans en Liesbet op de luchthaven op te pikken. Met hen gaan we verder rondreizen in Alberta en Britisch Columbia. Onze vakantie zit er dus nog niet op! Hopelijk kunnen we dan wel beter weer verwachten.

Een boodschap in de plaatselijke supermarkt maakt duidelijk dat we ver in het noorden zijn:

Some extra days in Whitehorse

2009-08-19T23:12:00.012+02:00

Van 5 tot 15 augustus waren we nogmaals in Whitehorse, de hoofdstad van Yukon. Dit was langer dan voorzien, maar de directe aanleiding hiervoor was pech aan onze auto. Donderdag 6 augustus hadden we een afspraak bij de Ford garage voor de schatting van de reparatie kost. Resultaat was een offerte van zo’n 1000 dollar, een fikse brok van ons reisbudget. Maar veel keus hadden we niet… bij een andere garage was de herstellingskost bijna dubbel zo groot, en de auto verkopen en een nieuwe kopen zou ons veel tijd en misschien nog meer geld kosten. De reis naar Alaska wilden we niet opgeven, dus hebben we toch maar beslist de auto achter te laten in de garage voor reparatie... een dure onvoorziene wending van ons reisprogramma.

In tussentijd hadden we via couchsurfing contacten gezocht om onze tijd in Whitehorse zo goed mogelijk door te brengen. Zo brachten we de meeste tijd door bij Chantal en haar roommates. Zij brachten ons de eerste avond naar een bouldering festival, d.i. een festival voor klimmers waarbij grote losstaande rotsen kunnen worden beklommen. Na een uur rijden op een slecht berijdbare zandweg kwamen we aan op de bewuste plek in de bossen. De volgende dag hadden ook zo’n 100 andere deelnemers van verschillende regio’s van Canada, USA en Europa hun weg ernaar toe gevonden.

Chantal

Samba en Mitaine, en Alain op de achtergrond.

Net zoals Banff, trekt ook Whitehorse veel jeugd aan van over heel Canada voor de extreme outdoor sporten. In de zomer is het voornamelijk wandelen, mountain biken, rafting, kayaking en bergbeklimmen. In de winter is dit langlaufen en skiën. Echter skiliften zijn hier niet voorzien; via helikopter, sneeuwscooter of te voet moet je eerst naar boven.

Mark, de roommate van Chantal, heeft zijn eigen vliegtuigje. Hij nam ons mee op een 1 uur durende vlucht boven de omgeving. Op enkele bighorn sheep na, zagen we niet meer dan eenzame uitgestrekte berg valleien met meren, een ongelofelijk mooi zicht.
Alain, de buur van Chantal is eveneens piloot. Hij werkt bij de lucht ambulance. In heel Yukon, een gebied van ongeveer 483.450 km², is er slechts één ziekenhuis. Patiënten die een spoedgeval hebben, worden gratis (op kosten van de overheid) met het vliegtuig naar Whitehorse gevlogen.

Een andere nationale sport hier is vissen en jagen. Nu de zalmtrek bezig is, wordt er dan ook duchtig op zalm gevist. Enkele weken geleden is in Yukon eveneens het jachtseizoen geopend. Dit jaar wordt er op elanden en wapiti’s gejaagd. Het geschoten dier wordt meestal ter plaatse versneden waarbij het karkas en ingewanden mogen achtergelaten worden voor andere roofdieren. Per jager mag er maximum één eland worden gedood.

Anan Creek Bear Observatory

2009-08-07T23:48:00.035+02:00

De fotograaf in actie...

Anan Creek heeft één van de grootste zalmtrekken van Zuidoost-Alaska. Zwarte beren en grizzly beren komen hier in de zomer samen voor de vangst op zalm. Vanuit Wrangell was het met een motorboot één uur varen naar de creek. Per dag worden door de US Forest Service slechts 65 licenties afgegeven om de creek te kunnen bezoeken. Een gids, gewapend met beerspray en een geweer, ging ons voor op de 600m lange wandelweg doorheen berengebied. Ter plaatse hadden we zicht vanaf een platform omsloten met een houten afsluiting, en een tweede meer gesloten uitkijkpunt vlak bij het water. Tot op een halve meter wandelden de beren naast ons of onder ons door. Ze keken al eens naar ons op maar hadden geen aggresieve neigingen. We zagen een twaalftal zwarte beren, één grizzly beer (ook wel bruine beer genoemd), en verschillende arenden.

Zwarte beer

Klik hier voor een filmpje van de zwarte beren.

Grizzly beer

Op zoek naar zalm...

... en een blokkade op ons wandelpad.

De grizzly is herkenbaar aan de bult op de rug t.h.v. de nek. Over het algemeen is de grizzly beer meer dominant en gevaarlijk dan de zwarte beer, maar op plaatsen waar eten bij overvloed is kunnen zij samen leven.

Klik hier voor een filmpje van de grizzly beer.

De Amerikaanse zeearend is het nationale symbool van de Verenigde Staten.

Pas wanneer de arend 3 tot 5 jaar oud is zal zijn bruinkleurige pluimenvacht veranderen in de karakteristieke zwarte en witte pluimen.

Een mooie afsluiter na een fantastische dag.

Southeast Alaska & Alaska Marine Highway

2009-07-27T23:35:00.037+02:00

Op de Alaska Highway zijn we gestopt in Whitehorse, de hoofdstad van het Yukon Territory. Whitehorse is de grootste stad van noordelijk Canada en telt zo'n 22.000 inwoners, dit is meer dan twee derde van alle inwoners van het territory. De stad was aangenaam om in te vertoeven, had alles voorhanden, en je had er niet de drukte als in een grootstad. Naast rondhangen in downtown en bier drinken in de plaatselijke brouwerij, bezochten we de S.S. Klondike, een nationale historische bezienswaardigheid. Deze raderstoomboot vervoerde van 1937 tot 1955 goederen en passagiers, vnl. goudzoekers, over de Yukon rivier van Whitehorse naar Dawson city. Ook de grootste houten visladder was spectaculair om te zien. In de levenscyclus van de zalmen zwemmen zij terug naar hun geboorteplaats waar de vrouwtjes eitjes leggen en kort nadien zullen sterven. Door de aanleg van een grote electriciteitscentrale t.h.v. een stroomversnelling in de Yukon rivier, maakten ze voor de zalmen een visladder, dit is een omweggetje zodat zij hun geboorteplaats weer kunnen bereiken. Door grote onderwatervensters konden we de zalmen zien zwemmen. Verder brachten we in Whitehorse nog een bezoek aan de Ford garage. Onze auto durft wel eens bizarre geluiden maken, voornamelijk wanneer we een helling naar beneden rijden. En met de kilometers die nog op het programma staan, was een bezoek aan de garage zeker een must.

S.S.Klondike

Vissers halen met gemak kanjers van zalmen uit het water.

Dinsdag 21 juli kwamen we aan in Alaska (USA). Het eerste gedeelte van onze Alaska reis bestond uit een rondvaart in de Inside Passage, d.i. de 800 km lange smalle kuststrook van Zuidoost-Alaska. De Alaska Marine Highway is de vaarroute van de veerdienst die de plaatsen van de Inside Passage met elkaar verbindt. Naast het vliegtuig zijn de veerboten hier de enige vorm van openbaar vervoer. De veerdienst is een goedkopere manier (maar toch nog duur genoeg) dan het vliegtuig of de luxe cruiseschepen om de Inside Passage te verkennen. Van 22 juli tot 3 augustus maakten we een rondvaart met halte in volgende dorpen: Skagway > Juneau > Sitka > Wrangell > Petersburg > Skagway. Onze auto namen we niet mee, die bleef achter in Skagway. De veerboot bracht ons in een landschap van dichtbeboste fjorden en eilanden met talloze baaien en landtongen, omringd door hoge bergketens vol gletsjers. Ook het wildlife ontbrak niet... af en toe zagen we grote groepen walvissen nabij de boot. Alle dorpen, met uitzondering van Skagway, liggen op een eiland en zijn niet verbonden met het wegennet van de rest van de Verenigde Staten of Canada. Zelfs in de grotere plaatsen lopen de wegen slechts enkele kilometers de wildernis in. Hoewel de lokale bewoners niet echt gebrand zijn op de drukte van de cruise toeristen, vormen zij naast de visvangst en de houtindustrie wel een belangrijke bron van hun inkomsten. In de dorpjes die door de cruiseschepen worden aangelopen vindt je dus voornamelijk gift shops terug met veel kitch, juwelen en bontwinkels. Hoewel de staat Alaska geen tax heft op koopwaar, hanteren sommige dorpen alleen in de zomer toch een salestax voor de toeristenstroom. De independent travellers, zoals wij dus, apprecieren ze hier wel. Overnachten deden we bij couchsurfers, zoals bij de start van ons Canadees avontuur.

In Wrangell maakten we een daguitstap naar Anan Creek. Deze plaats ligt op ongeveer 50 km van Wrangell en is gekend voor de zalmtrek. Hier komen in juli en augustus bruine en zwarte beren samen om zich vol te steken met zalm. Ook de gekende Amerikaanse arenden waren er te zien. Omdat deze dag tot de hoogtepunten van onze reis behoort, maken we hiervan een aparte post op de blog.

Onze veerboot M/V Taku

Straatbeeld van Skagway met een cruiseschip op de achtergrond.

Zicht op het centrum van Juneau, de hoofdstad van Alaska.

Ambtswoning van de zonet afgetreden gouverneur van Alaska, Sarah Palin.

Mendenhall gletsjer nabij Juneau.

Vissersboten vormen het 'straat'beeld van de Inside Passage.

Door de grote verschillen in waterstand zijn veel woningen gebouwd op palen.

Een verlaten meertje op het eiland van Petersburg. De boot is eigendom van de gemeente maar mag door iedereen gratis worden gebruikt. Ook wij maakten een tochtje...

Ons verblijf in Petersburg bij onze couchsurf host Brannon, was een leuke ervaring. Aangezien zij 16 km van het centrum woonde, kregen wij haar auto ter beschikking. Deze stond op ons te wachten toen we om middernacht toekwamen, samen met de sleutels en richtlijnen tot haar huis. Zij verbleef bij vrienden zodat wij haar woning voor ons hadden, inclusief een sauna. Zij had ook haar eigen klein vissersbootje voor krabbenvangst. Zij nam ons mee naar 2 van haar in totaal 75 krabbenkorven en we kregen 8 verse krabben mee als dinner...

Dinner for two...

Onderweg een groepje luie zeeleeuwen.

Alaska Highway

2009-07-20T07:12:00.015+02:00

Vrijdag 10 juli zijn we uit Banff vertrokken. Via de Icefield Parkway reden we nogmaals van Lake Louise naar Jasper, en hebben we onderweg de hoogtepunten overgedaan zoals Mistaya Canyon, Peyto Lake, Athabasca falls en Maligne Lake. Op highway 93A, ongeveer 30 km ten zuiden van Jasper, maakten we nu tevens een omweg naar het Cavell Lake en Angel Glacier. Ondanks deze gletsjer minder populair is dan de Columbia Icefields is dit toch zeker een bezoek waard. Via een korte wandeling kwamen we tot vlak bij het blauw-groene gletsjermeer en de voet van de gletsjer, een spectaculair zicht.

Peyto Lake

Maligne Lake

Cavell Lake

Na Jasper reden we verder naar het noorden, om via de Alaska Highway onze tocht verder te kunnen zetten. In slechts 8 maanden en 12 dagen werd in 1942 een 2.400 km lang tracé door de wildernis gehakt en verhard. Na de aanval op Pearl Harbor beval de Amerikaanse president Roosevelt, uit vrees voor een Japanse invasie via Alaska, deze snelweg aan te leggen. De Alaska highway loopt van Dawson Creek in British Columbia door het Yukon territory naar Fairbanks in Alaska en groeide uit tot een legendarische route naar het noorden. Door de vele provinciale en regionale campings langsheen de route is deze tocht vooral geliefd bij kampeerders. Vaak is de camping onbemand en moet je gepast geld achterlaten in een enveloppe. Soms zijn er alleen maar droge toiletten en geen douches; gratis brandhout is steeds voorhanden. Toch zijn de campings altijd heel verzorgd.

Het begin van de Alaska snelweg: Mijlpaal 0 in Dawson Creek.

Na 250 km op de Alaska Highway maakten we een afslag naar Yellowknife, de hoofdstad van de Northwest Territories en tevens Canada’s meest noordelijke stad. De Northwest Territories is 1,43 miljoen km² groot en telt slechts 43.000 inwoners waarvan de helft in Yellowknife wonen. De rest van de regio bestaat uit een ongekend groot, ongerept natuurgebied met slechts enkele nederzettingen van Inuit en Natives. Via de Liard en de Mackenzie snelwegen kwamen we aan in Yellowknife. Snelweg is een groot woord want van de in totaal 800 km, waren er 500 km op onverharde weg. Naast enkele andere toeristen, wegenwerkers en bewoners, kwamen we grote kudden buffels tegen, een zwarte beer, een vos en onze eerste lynx. De lynx stak de straat over, keek even naar ons op, en wandelde nadien rustig verder het bos in… een bevestiging dat de wildernis direct vanaf de zijkant van de weg begint. De dieren die we het meest tegenkwamen, maar die we liever niet zagen waren de muggen, dazen en grote libellen. Grote horden kwamen op ons af, met de gevolgen vandien… muggenbeten alom en jeuk die je niet kan houden. Bijna niet te geloven hoe zij kunnen overleven na een strenge winter van 7 maanden. Muggenmelk kan je hier niet missen. Jammer, want de avonden op de campings zouden anders zoveel mooier geweest zijn.

Op de overzetboot over de Mackenzie River: na meer dan 500 km zandsnelweg even tijd voor de plichten van de chauffeur, zorgen voor een leesbare nummerplaat en lichten.

Vele dorpen in het noorden van Canada zijn enkel in de winter over de weg bereikbaar. Tijdelijke wegen kunnen dan worden aangelegd over moerassige grond en meren die dan bevroren zijn. Op enkele maanden tijd wordt er zoveel mogelijk getransporteerd zodat men weer een jaartje verder kan.

Het begin van een ijsweg.

De lynx was ons iets te snel af voor de foto, maar toch nog herkenbaar aan de "pluimpjes" op de uiteinden van de oren.

Opgepast: traag verkeer op de snelweg.

Yellowknife heeft een oud en nieuw centrum. In 1934 kwamen de eerste blanke kolonisten naar Yellowknife toen er langs de oever van het Great Slave Lake goud gevonden was. Nu nog bezit de stad bloeiende mijnen van o.a. goud en steenkool. Sedert enkele jaren zijn er ook diamant mijnen in Yellowknife en noemen ze zich ook diamant hoofstad van Noord-Amerika. De stad heeft alles te bieden, maar je voelt toch dat deze geïsoleerd is van de rest van Canada. De bewoners transporteren zich voornamelijk via het vliegtuig.

Yellowknife: de naam is afkomstig van de koperen messen welke werden gebruikt in de mijnbouw om geen vonken te veroorzaken in aanwezigheid van de dynamiet.

Het transportmiddel bij uitstek in het noorden van Canada.

In de zomer met de boot naar huis en in de winter met de auto over het ijs.

Vrijdag 17 juli kwamen we weer op hetzelfde punt op de Alaska Highway aan van waaruit we richting Yellowknife zijn gereden, en hebben we ’s avonds overnacht in Liard River Hot Springs Provincial Park. Hier konden we ’s avonds laat nog even genieten in de warmwater bassins. Midden in de wildernis borrelt hier warm bronwater uit de bodem omhoog, met een temperatuur van boven 40°C.

Een eland om middernacht nabij de Liard bron.

Zaterdag 18 juli hebben we onze tocht verder gezet met een tussenstop in Watson Lake. Op zich is dit een heel klein dorpje, dat populair is geworden door het grootste plaatsnaambordenbos ter wereld. In 1942 tijdens de aanleg van de Alaska snelweg, had een Amerikaanse soldaat die heimwee had, het naambordje van zijn dorp opgehangen. Dit had tot gevolg dat er op de dag van vandaag meer dan 64.000 naamborden hangen. Elke toerist die hier passeert mag een bord met zijn woonplaats omhoog hangen. Tussen de borden uit voornamelijk Canada en de Verenigde Staten, hangen er ook veel Duitse en Nederlandse naamborden. Het was even zoeken naar een Belgisch bord, maar ook die zijn er te vinden.

Ideëen genoeg naar waar onze volgende trip kan gaan.

First of July

2009-07-07T00:54:00.021+02:00

Onze laatste post is weer eventjes geleden en dit is volledig te wijten aan onze jobs. Veel te veel werken en te weinig tijd om de omgeving te verkennen. De schaarse vrije tijd die we samen hadden hebben we voornamelijk doorgebracht met onze vrienden op de picnic en barbeque grounds van Banff. Hier is nu verandering in gekomen. 1 juli is de start van onze zomervakantie. Vanaf nu hebben wij ten minste drie maanden vakantie! Onze tocht brengt ons van Banff richting het Noorden van Canada en de Verenigde Staten van Amerika, met name Alberta, British Colombia, Yukon, Northwest Territories en Alaska. We hebben ons het nodige kampeergerief aangeschaft om ons avontuur goed in te zetten.

Barbeque, en nog eens barbeque... vlnr Margareth, Will, ik, Wang en Kurt.

Onze eerste vrije dag was 1 juli welke in Canada de nationale feestdag is: Canada Day. In Banff was er veel te doen met onder andere een parade van paarden, fanfares en mascottes van plaatselijke organisaties, sportverenigingen en winkels. Voor de verandering was het met Canada Day prachtig en zonnig weer. Jong en oud had zich voor de feestdag in wit en rood gekleed, de Canadese kleuren.

De start van de parade met 2 RCMP's (Royal Canadian Mounted Police) en 1 Native (indiaan in de volksmond) te paard.

Samen met Kurt en tweeling Jesse en Kye (niet op foto) in het stadspark ter gelegenheid van Canada Day.

Eind juni hadden we terug bezoek van Tiny's ouders welke hun rondreis in het Westen eindigden in Banff. We hebben samen nog enkele uitstappen gemaakt, o.a. terug richting Lake Louise en Moraine Lake, met de gondel naar de top van Sulphur Mountain en net voor hun vertrek een bezoek aan het centrum van Calgary.

Moraine Lake (de foto's in onze 2 vorige posts tonen aan hoe snel het meer verandert in deze tijd van het jaar door de smeltende sneeuw en ijs)

Zicht naar Banff vanop Sulphur Mountain

Ondertussen heb ik ook mijn eerste zware bergtocht achter de rug. Samen met Gregory, een Starbucks collega van Tiny die in Montréal woont en studeert, heb ik een prachtige wandeling gemaakt naar Lake Bourgeau en de top van Bourgeau Mountain. De wandeling duurde iets langer dan gepland en was zeker zwaar genoeg voor mijn eerste echte wandeling in de bergen. De vergezichten en natuur onderweg waren letterlijk en figuurlijk adembenemend.

Gregory, afkomstig van Israël.

Van 3 tot 12 juli is in Calgary tevens de wereldberoemde Stampede aan de gang, en zoals ze zichzelf omschrijven zijn ze "The Greatest Outdoor Show on Earth". De Stampede bestaat uit een grote kermis, paardenshows, rodeo, optredens etc. Zondag hebben we dit allemaal zelf gaan bekijken en we moeten toch zeggen dat het toch allemaal niet zo fantastisch is. Het is vooral niet goedkoop. Zeker geen omweg waard.

Freestyle moto

Even goeiedag gezegd bij de promotiestand van RCMP.

Parents' visit

2009-06-08T00:58:00.023+02:00

Samen op de foto voor de lower falls in Johnston Canyon.

Op dinsdag 2 juni hadden we weer bezoek uit België. Ditmaal waren het de ouders van Tiny. Wij zijn ze op de luchthaven van Calgary gaan oppikken en hebben hen daarna de omgeving van Banff getoond. Op hun eerste dag in Canada hebben ze veel wildlife gezien met mooi en warm weer, een perfecte vakantiedag dus voor ons allemaal.

Lake Minnewanka

Wildlife... de elk (of ook Wapiti genoemd)

Op woensdag 3 juni zijn we via de highway 1A richting Lake Louise en Moraine Lake gereden. Onderweg hebben we eerst de wandeling in Johnston Canyon nogmaals overgedaan. Hoewel de wandelpaden nu ijsvrij zijn, zie je nog altijd grote plekken ijs aan de rand van de rivier en watervallen. Johnston Canyon is spectaculair zowel in de winter als in de lente, met elks hun charme. Nadien verder doorgereden naar Lake Louise en Moraine Lake. Vier dagen eerder waren Tiny en ik hier een kijkje komen nemen en toen lagen beide meren nog onder het ijs en de sneeuw. Nu was Lake Louise bijna helemaal ijsvrij.

Upper falls in Johnston Canyon

... en één van de zeven andere watervallen in Johnston Canyon.

Lake Louise

Moraine Lake

Op donderdag 4 juni (mijn verjaardag) hebben we het naburige Kootenay Nationaal Park verkend. Dit Nationaal Park ligt in de provincie British Columbia (BC). Vanuit Banff neem je highway 93 welke over de 1697 m hoge Vermilion Pass gaat richting het dorpje Radium Hot Springs. De Vermilion Pass is tevens de scheiding tussen Alberta en British Columbia en is ook gelegen op de continentale waterscheiding (continental divide). Dit wil zeggen dat het de stroomgebieden van de verschillende rivieren op het continent die uitkomen in de Grote Oceaan scheidt van die van de rivieren die uitkomen in de Atlantische Oceaan. In 2003 is 12% van Kootenay NP afgebrand, en daarvan zie je nog steeds de gevolgen aan het desolate landschap. Belangrijkste bezienswaardigheden in het park zijn de Marble Canyon en Ochre Beds & Paint Pots. Beide plaatsen zijn minder toeristisch maar zeker een bezoek waard.

Op de grens met Alberta en British Columbia, met Banff en Kootenay NP, en pal op de continental divide.

Marble Canyon

Ochre Beds en Paint Pots: het hoge ijzergehalte in het water kleurt de aarde oker.

Donderdag was eveneens berendag. In totaal hadden we het geluk om 4 zwarte beren te spotten. De eerste keer was het mamabeer met 2 jongen (cubs) en de tweede keer, vermoeden we, een mannetjesbeer welke van een karkas aan het peuzelen was.
Nog een leuk detail: plotseling waren de twee berenjongen verdwenen in het bos. Gelukkig heb ik een degelijke opleiding genoten waar er geleerd werd dat de 'vijand' overal zit. Even later de berenjongen terug gevonden, ditmaal lekker hoog in de boom op uitkijk en naar ik vermoed maar lachen met die domme toeristen.

Even krabben...

's Avonds zijn we om mijn verjaardag te vieren, heel lekker gaan eten in het Griekse restaurant Balkan. Een meer dan geslaagde verjaardag dus.

Op vrijdag hebben we Banff Avenue afgewandeld, en de ouders van Tiny hun eerste Starbucks koffie laten proeven. Dit viel direct in de smaak. Zaterdag hebben zij hun huurauto opgepikt waarmee ze die ochtend vertrokken zijn richting Jasper. Zij maken nu een rondrit in het westen van Canada, inclusief een bezoek aan Alaska, en komen eind juni terug naar Banff alvorens naar België weer te keren. En zaterdag heeft het na het mooie en warme weer van de vorige dagen nog eens gesneeuwd. Gelukkig geen sneeuwstorm, maar genoeg om de omliggende bergtoppen terug witter te kleuren.

Weekend in Banff

2009-06-01T05:54:00.015+02:00

Castle Mountain, op de weg tussen Banff en Lake Louise.

Zaterdag bezochten we voor het eerst Moraine Lake. Moraine Lake ligt nabij Lake Louise, en is net iets mooier (dit wordt toch gezegd) en minder bezocht dan Lake Louise. De weg naar het meer is nog maar net open en sneeuwvrij gemaakt. Op de parking liggen nog bergen sneeuw, en ook het meer zelf is nog grotendeels bevroren. Ook het peil van het meer staat nog heel laag. Moraine Lake ligt in het 'Dal van de Tien Toppen'. Het gletsjermeer werd pas enkele jaren voor 1900 ontdekt. Het meer en de bergen hebben ruim 20 jaar de achterkant van het Canadees 20 dollar biljet gesierd.

Moraine Lake.

Na Moraine Lake zijn we nog eens gestopt bij Lake Louise. Begin maart toen we hier waren was het nog -33°C, nu een aangename +22°C, een verschil van maar liefst 55°C. Het ijs op Lake Louise is nog niet volledig gesmolten. Maar als de temperatuur hoog blijft kan dat snel gaan en is het meer volgende week volledig ijsvrij.

Na Lake Louise zijn we naar de Vermillion Lakes gereden. Deze meren liggen net buiten Banff. Dit is een overstromingsgebied voor de Bow River en zijn een wild- en vogelparadijs. De laatste dagen is het peil van de Bow River serieus gestegen. Dit is het logische gevolg van het warmere weer waardoor er veel smeltwater van de sneeuw en de gletsjers uit de bergen naar het dal stromen. Het kano en raftseizoen is dan ook van start gegaan.

De Bow River voorbije week toen het water nog heel laag stond.

Op zondag hadden we een luie dag. We zijn terug richting Vermillion Lakes getrokken, waar we reeds een beverdam hadden ontdekt, op zoek naar nog meer wildlife. Op een dekentje langs de waterkant hebben we genoten van de omgeving en de zon.

Vermillion Lakes... met de bever... en de gans

Ondertussen zijn er door het droge weer van de laatste dagen de eerste bosbranden van het seizoen. Sommige branden worden aangestoken door de overheid zelf om o.a. de 'dennnenkever' te doden. Deze keversoort richt de laatste jaren enorm veel schade aan door dennenbomen volledig kaal te vreten. Door de sterke wind werd het vuur jammer genoeg aangewakkerd en moesten de blushelicopters af en aan vliegen. En al zagen we niet al te veel wildlife, het was ook spectaculair om te zien hoe de helicopters water uit de Vermillion Lakes kwamen halen.

Bosbrand in de verte.

Official winter end

2009-05-18T06:03:00.012+02:00

Voorbije 2 weken is er niet veel spectaculairs gebeurd. Zoals andere weken hadden we onze werkplicht, en wanneer we al eens een vrije dag hadden was het bewolkt met veel regen of sneeuw. Daarom dat het op deze blog heel stil geweest is. Veel meer dan dat het alsmaar drukker wordt valt er dan ook niet over het werk te zeggen.

Maandag 18 mei is het Victoria day. Met deze dag wordt zowel de verjaardag van Queen Victoria gevierd als de verjaardag van Queen Elisabeth II, koningin van het Verenigd Koninkrijk en huidig staatshoofd van oa. Canada en Australië. Deze feestdag valt steeds op een maandag en lokt daardoor in het verlengde weekend veel Canadezen naar Banff. Ook is het maandag het officiële einde van het ski-seizoen, en daarmee ook van het winter seizoen. Voor vele lokale bewoners is dat eerder triest want voor hen begint nu het werk-seizoen, en zij kijken al uit naar het volgende ski-seizoen. Voor ons daarentegen begint nu (eindelijk!) het seizoen waarin we nog meer hopen te reizen en te ontdekken dan voorheen. En om dat te vieren hebben we gisteren onze eerste openlucht barbeque gedaan. In de nationale parken van Noord-Amerika hebben ze op vele plaatsen gemeenschappelijke barbeque gelegenheden. Dit wil zeggen dat je er picnic tafels vindt op voldoende afstand van elkaar met elk een eigen grill. Houtskool moet je niet meebrengen, je kan gebruik maken van voorgekapte boomstammen van het park die op dergelijke plaatsen worden verzameld.

Onderweg naar de picnic ruimte zijn we nog een kudde bighorn sheep tegengekomen. Nu blijkt dat ook de zogedachte geiten vanuit ons vorige verslag bighorn sheep zijn, nl. een moeder met haar 2 kleintjes. De vrouwtjes kunnen tot 90kg wegen en hebben korte hoorns (zoals die van geiten). De mannetjes echter kunnen tot 230kg wegen en zij hebben gekromde hoorns die op zich wel tot 14 kg kunnen wegen. En we hadden het geluk van een prachtexemplaar te kunnen zien...

Minder spectaculair, maar ook de marmot is wildlife.

Icefields Parkway

2009-05-03T21:22:00.013+02:00

Icefields Parkway: Highway 93

Op vrijdag en zaterdag hebben we de omgeving verder verkend. Vanuit Banff zijn we in noord-westelijke richting gereden, via de Trans-Canada Highway 1 naar Lake Louise. Dit is het eerstvolgende dorpje op 60 km van Banff. Net voorbij Lake Louise zijn we via Highway 93 richting Jasper gereden. Deze 230 km lange autoweg tussen beide dorpen wordt ook de Icefields Parkway genoemd. Deze weg wordt door velen als één van de mooiste bergwegen ter wereld beschouwd. En het mag gezegd worden dat dit niet overdreven is, hoewel wij natuurlijk nog niet genoeg hebben gezien van de wereld om hierover ten gronde een uitspraak te doen.

De Icefields Parkway loopt dwars door de Canadese Rockies langs talrijke gletsjers, watervallen en meren. Reeds in het begin van de 19e eeuw werd deze route gebruikt door indianen (in Canada natives genoemd), die ze de Wonder Trail noemden. Tussen Lake Louise en Jasper is welgeteld 1 benzinestation te vinden en geen andere dorpen. Puur natuur dus. Dit gebied maakt deel uit van 2 nationale parken: Banff NP en Jasper NP. Jasper NP is het grootste nationale park in de Rocky Mountains: 10.800 km².

Onderweg hebben we natuurlijk ook wildlife kunnen bewonderen, gaande van de klassieke herten die vanmorgend weer in onze tuin aan het grazen waren, tot geiten, kariboes, elanden en jawel onze eerste beer. Spijtig genoeg hebben we de beer niet van al te dichtbij kunnen bewonderen. Ik heb de beer in de achteruitkijkspiegel gezien toen die vlak nadat wij passeerden, de weg overstak. Snel teruggedraaid maar geen beer meer te bespeuren.

En omdat foto's veel meer zeggen dan tekst, volgt nu een fotoverslag van onze twee dagen.

Brussel Piek: Wie had ooit gedacht dat ze een berg naar Brussel zouden noemen, ik zou eerder denken dat ze die naam zouden geven aan een diepe afgrond. Misschien een goed idee om al onze politiekers uit de gelijknamige hoofdstad hier op afzondering te sturen.

Columbia Icefield: Het Columbia ijsveld heeft een oppervlakte van 325 km² en een ijslaag die tot 300 m dik is, waarmee het het grootste ijsveld in de Rockies is. Het smeltwater van de gletsjers bereikt uiteindelijk drie oceanen: de Noordelijke IJszee, de Atlantische en Stille Oceaan.

Medicine Lake: Het water van dit meer verdwijnt elk jaar in de herfst in een grottenstelsel in de kalkstenen ondergrond en komt pas weer te voorschijn in de 17 km verder gelegen Maligne Canyon. In de zomer wordt het meer gevuld door het smeltwater van de gletsjers.

Maligne Lake, op 50 km voorbij Jasper, bij zonsondergang. Dit meer is 22 km lang en daarmee het langste natuurlijke meer in de Rockies.

Wildlife...

Belgium

2009-04-27T19:38:00.005+02:00

Voor sommigen een verrassing om te lezen maar vorige week waren we voor een zestal dagen onverwachts in België. Maandagnamiddag toegekomen in Brussel en zondagmorgend weer onderweg naar Calgary. De directe aanleiding hiervoor was het overlijden van mijn grootmoeder (en tevens mijn meter). Zij werd vorige week woensdag begraven.
Gelukkig hadden we een reisverzekering welke tussenbeide kwam in de reisonkosten.
Ondanks het overlijden van mijn grootmoeder, was het natuurlijk een leuk weerzien met familie en vrienden. Eigenlijk was het echt vakantie voor ons. Niet werken, op reis in het verre België met dan nog fantastisch weer. Onze dagen zaten dan ook drukgevuld met terrasjes doen, lekker eten en vriendenbezoekjes.
En natuurlijk zijn we ook langsgeweest, twee maal zelfs, bij onze liefste schatten, Bo en Roxxe. Voor diegene die Bo en Roxxe niet kennen, dit zijn onze twee lieve katten die zijn achtergebleven in ons huis en waarvoor onze huurders heel goed zorgen. Bo en Roxxe kenden ons gelukkig nog en waren toch ook blij ons terug te zien.

Van het mooie zomerweer terug naar de winter. Op onze weg terug naar Banff werden we getrakteerd op een sneeuwbui. De laatste week heeft het in Alberta nog deftig gesneeuwd, tot 15 cm. Vanmorgend lag de tuin en auto terug bedekt onder de sneeuw. De winter is hier dus nog niet gedaan. Het skiseizoen duurt zelfs tot 18 mei en tot dan duurt ook volgens de inwoners hier de winter. Doch de lente en zomer komen eraan en dat merk je toch aan de dieren, hier en daar begint het gras zelfs groen te worden.

Our first visitors

2009-04-16T00:18:00.023+02:00

Voorbije week was één van de hoogtepunten van ons avontuur in Canada. We kregen dan bezoek van m'n zus Heidi en schoonbroer Benoît. Zij waren voor een tiental dagen in het westen van Canada, en hebben hun laatste dagen bij ons in Banff doorgebracht. De timing was perfect, want net die dagen ging de temperatuur voor het eerst sinds onze aankomst in december boven 10°C. En het klinkt misschien cliché, maar op een paar spelbrekers na was er geen wolkje aan de lucht. Eindelijk konden we eens die winterjas uittrekken en in t-shirt over Banff Avenue paraderen. We hebben er alle vier ontzettend van genoten, die paar dagen samen zijn onvergetelijk geworden.

Onze eerste gezamelijke uitstap was de Johnston Canyon Icewalk. En een icewalk was het zeker... Aangezien we voorbije week positieve temperaturen hadden overdag, maar nog steeds negatieve temperaturen tijdens de nacht, vroor het smeltwater telkens weer aan met spekgladde wandelpaden tot gevolg. Via leuningen en stalen constructies aan de wand van de canyon konden we ons voorzichtig naar boven trekken en weer naar beneden laten glijden. Fun gegarandeerd... Deze wandeling leidde langsheen verschillende bevroren watervallen in Johnston Canyon, maar het absolute hoogtepunt wachtte ons op het laatst. De ijssculpturen van de hoger-gelegen watervallen waren zo mooi dat we verdorie weer veel te veel foto's hebben moeten trekken.

Een tweede uitstap die dag was de gondel naar de top van Sulphur Mountain. Bovenaan stond er ons het panorama te wachten van Banff stad met omgevende bergen en het immense Minnewanka meer op de achtergrond. Via een houten wandelpad gingen we nog iets hoger tot bij een weer observatie station. Een absolute aanrader en voor ons zeker voor herhaling vatbaar met al onze volgende bezoekers!

Op valavond besloten we een kijkje te gaan nemen naar het Minnewanka meer. Volgens de lokale bewoners zou dat berengebied zijn. En aangezien sinds voorbije week de lente zich laat voelen, leek het ons mogelijk dat beren langzamerhand uit hun winterslaap komen. Jammer (of gelukkig maar...) geen beren of wolven gezien, maar wel een groepje herten op het ijs van het nabijgelegen Johnson meer. In de zomer is dit meer de plaats waar alle locals komen picnicken, zonnebaden en zwemmen. Ook ons zien ze daar zeker terug...

Herten op het ijs van Johnson Lake.

Opgeschrikt door een loslopende hond... (de heen en weer gaande staartjes zijn volgens Benoît te vergelijken met de French Cancan)

Voor de volgende dag hadden we gekozen voor een once-in-a-lifetime ervaring (voor ons ondertussen al twice) als je in de wintermaanden in Canada bent. We hadden ons nog eens laten verleiden voor een ritje met de hondenslee. Heidi en Benoît op de ene slee met een gids, en ik en Jurgen op een andere slee met een gids. Ongelofelijk om te zien hoe die hondjes zich maar al te graag weer uitsloven voor ons. Wel vernomen we dat er diezelfde namiddag een rit was afgelast door 'de hitte'. Huskies en andere sneeuwhonden lopen liever in -20°C dan in +1O°C. Het weekend van 18 april is dan ook het einde van de hondensleeën en vanaf dan gaan ze enkel nog met de honden wandelen.

Na een vermoeiende rit is er toch nog tijd voor een lekje...

Kijk eens wat een schatje... Heidi weet toch steeds de juiste foto op de juiste moment te trekken.

Wat vloog de tijd! Het waren 2 fantastische dagen, maar het afscheid was er veel te snel. Bedankt Heidi en Benoît dat jullie het tot hier hebben kunnen maken. Wij kijken al uit naar onze volgende bezoekers!

Our daily activities in Banff

2009-04-04T03:25:00.017+02:00

Ik aan het werk in Starbucks.

Velen zullen het ontkennen, maar ons jaar in Canada is niet alleen vakantie... Na 2,5 maanden reizen vullen we nu onze dagen voornamelijk met werken. Maar onze vakantie is zeker nog niet over. Tussen het werken door proberen we Banff omgeving te ontdekken, en vanaf juli zullen we weer verder reizen. Onze bestemming voor deze zomer is Alaska.

Mountain Chocolates op Banff Avenue met de nieuwe Belgische chocolatier.

In Mountain Chocolates bedienen Jurgen en ik de klanten, en maken we afwisselend met drie andere collega's een reserve aan van chocolade en ander snoepgoed. De baas wil dat alles wordt bereid in de etalage van de winkel om voorbijgangers binnen te lokken. En we kregen al veel belangstelling... de winkel staat regelmatig vol en Japanners leggen alles vakkundig vast op foto. Aan de geur van chocolade en caramel kunnen weinig toeristen weerstaan.

Eén van de favorieten hier is de bear paw (berenpoot) en de murtle (afgeleid van turtle, d.i. schildpad). Beide bestaan uit chocolade, zachte caramel en cashew noten. Ook populair zijn de caramel corn, d.i. popcorn met caramelsmaak, en appels op een stokje met daarrond een laagje caramel. Heel lekker vinden wij, dus die recepten nemen we zeker mee naar België! Daarnaast zijn de mensen hier verzot op fudge wat naar onze mening veel te zoet is. Het is bereid van suiker, boter en melk, met daarbij de gewenste smaak zoals cacao, maplesiroop, pindaboter of amaretto. In totaal zijn er zo'n 15 verschillende smaken.

Jurgen bezig met het maken van 'caramel corn'.

Ik bezig met het versnijden van de 'oreo barks' (stukken melkchocolade met daarin oreokoekjes verwerkt)

In de rechtermarge van de blog vinden jullie ons nieuw post adres. Het stadje Banff heeft geen postbodes in dienst, dus alle inwoners moeten hun post persoonlijk gaan afhalen op het postkantoor. Indien jullie iets zouden sturen, vermeld dan wel duidelijk onze volledige naam aangezien onze postbus wordt gebruikt door alle collega's van Mountain Chocolates.

Onze voorlopige slaapkamer in het staff-huis van Mountain Chocolates.

Banff National Park

2009-03-27T18:59:00.026+01:00

Banff Avenue met zicht op de Cascade Mountain.

Nu we onze eigen auto hadden, konden we makkelijker op zoek naar een woonst en werk. We besloten eerst richting Lake Louise te rijden. Jurgen had in februari eigenlijk al een jobaanbieding gekregen als 'Security Officer' in het hotel Lake Louise Inn. Omdat er in Lake Louise geen huizen zijn, enkel hotels, is het de regel dat de werkgever een kamer voorziet voor het personeel. Jurgen kreeg dus een kamer, maar als niet-staff mocht ik daar niet wonen. Een job was er voor mij niet beschikbaar wegens de hiring freeze ten gevolge van de economische crisis. Toch probeerden we nog eens persoonlijk te gaan onderhandelen, maar het management gaf niet toe... Dus moesten we verder op zoek naar werk.

Het plaatsje Lake Louise is eerder klein. Er zijn slechts enkele winkels en hotels. Het berglandschap is wel één van de mooiste van Canada en hier bevindt zich tevens het grootste skigebied van Canada. Vanuit het plaatsje Lake Louise moet je 5 minuten rijden om het meer zelf te bereiken. Dit meer is de meest bezochte plaats in de Rocky Mountains. Het wordt omringd door een schilderachtig berglandschap, en aan de oever staat het imposante Fairmont hotel 'Chateau Lake Louise'. Het meer was nu volledig bedekt met ijs en sneeuw waardoor we erop konden wandelen. Ook in de zomer blijft het water ijskoud, slechts iets boven het vriespunt. Begin augustus wordt de hoogste temperatuur (4°C) bereikt. Het water heeft dan een blauwgroene kleur.

Achteraf gezien leek Lake Louise ons toch net iets te klein om te wonen en te werken. Het plaatsje Banff in Banff NP daarentegen viel ons direct in de smaak. Banff is het toeristische centrum van het nationale park. Het telt ruim 5.000 inwoners en in de zomer loopt dit gemakkelijk op tot 35.000. Elk jaar bezoeken ruim 4 miljoen toeristen de stad Banff. Het heeft een groot gamma aan winkels, restaurants, bars,... Aangezien het in een nationaal park ligt, is de woongelegenheid gelimiteerd. Je kan alleen in Banff wonen als je hier werkt. Elke werkgever voorziet ook hier een huis of appartement met al dan niet gedeelde accomodatie voor zijn werknemers. Jongeren vanuit de hele wereld komen naar Banff om te skiën of snowboarden en te werken. Er verblijven hier vooral Australiërs, Engelsen en Canadezen vanuit andere provincies.

Bow River in Banff met zicht op de Norquay Mountain.

Oversteek op de Bow River.

Treinstation in Banff met zicht op de Inglismaldie Mountain.

Werk vinden was hier toch redelijk gemakkelijk. Ondanks de economische crisis die ook hier voelbaar is, hadden we binnen de week allebei werk. Jurgen werkt nu full-time bij 'Mountain Chocolates' en part-time bij de Amerikaanse supermarkt keten 'Safeway', en ik werk part-time bij 'Mountain Chocolates' en part-time bij 'Starbucks'. Mountain Chocolates is een chocolade winkel gelegen op de brede Banff Avenue waar de meeste hotels, restaurants en winkels te vinden zijn. Het maakt zijn eigen chocoladewerk zoals bear paws (berenpoten), murtles, fudges en notenclusters. Maandag en dinsdag runnen Jurgen en ik de chocolade winkel volledig op onszelf van 9 am tot 9 pm. We maken dan zelf chocoladewerk en bedienen de klanten. Gelukkig is het vrij gemakkelijk om van de chocolade af te blijven want de chocolade is eerder slecht. Er is maar weinig in de winkel dat we echt lekker vinden. Maar de baas treedt ons hier in bij. Hij lust zelf ook niets van wat hij verkoopt, zolang het maar verkoopt.... Vooral in de weekends staat de winkel vol met klanten die maar al te graag het overprijsde chocoladewerk willen kopen. Het is bijna niet te geloven, maar de omzet bedraagt enkele tienduizenden dollars per maand.

Voor wie Starbucks niet kent, Starbucks is in Noord-Amerika wereldberoemd en de de grootste koffieonderneming in het segment van de meeneemkoffie's. Het gamma bestaat uit koffie, thee, chocolademelk, limonades, fruitsappen en natuurlijk hierbij donuts, brownies en muffins.
Koffie's kunnen in allerhande smaken worden verkregen door een mix van espresso-shots, gestoomde melk en de gewenste smaak (siroop).

Onze straat in Banff... Het staff-huis van Mountain Chocolates ligt downtown in Otter Street met zicht op de Cascade Mountain.

Wildlife in onze tuin. Aangezien Banff stad in een nationaal park ligt zie je af en toe herten en andere dieren op straat.

Province Alberta

2009-03-21T20:43:00.021+01:00

Na Toronto gingen we terug langs bij Jean-Louis in Montréal. We hadden bij hem het grootste deel van onze bagage laten staan tijdens onze rondreis. Bij Jean-Louis maakten we tevens kennis met zijn buurman Dann, een gepensioneerde cipier en lid van de motorclub Blue Knights (dit is een internationale motorclub voor politiemensen, cipiers, douaniers,...). Nu bleek dat Dann tevens bevriend is met Bruno, één van onze beste Belgische vrienden. Bruno had enkele jaren geleden in Montréal ook Dann en Jean-Louis ontmoet... Of hoe de wereld echt wel klein kan zijn.

Vlnr Dann, Jurgen en Jean-Louis

Donderdag 5 maart namen we een binnenlandse vlucht naar Calgary in de provincie Alberta. Na zo'n 2 maanden reizen in de provincies Québec en Ontario werd het wel eens tijd om centjes te verdienen, en een vaste stek te vinden. Het reizen met de valies had voor mij -niet voor Jurgen- lang genoeg geduurd. Ik had nood aan wat meer stabiliteit en zekerheid. Ondanks er in het oosten van Canada veel te beleven valt, snakten we meer naar de prachtige natuur in het westen van Canada. Ook zouden er in de provincie Alberta meer jobs openstaan dan in de rest van Canada. Dus... ready to go West! Up to 'The Rocky Mountains'.

Na iets meer dan 4 uur vliegen vanuit Montréal kwamen we om 23u30 aan in de luchthaven van Calgary. Daar werden we opgepikt door onze Belgische vriend Gert, tevens een ex-collega van Jurgen. Gert is met zijn familie de voorbije zomer naar Canada geëmigreerd. Zij wonen nu in Okotoks, zo'n 35 km ten zuiden van Calgary. Gert heeft net zijn opleiding beëindigd bij de Calgary Police en is in zijn laatste weken stage. Bij hen hebben we de eerste nachten mogen logeren en hebben we ons voornamelijk bezig gehouden met het zoeken naar jobs, woonst en een auto. Het zoeken naar een auto ging het vlotst. 's Avonds zagen we op de Canadese kijiji.ca website een advertentie van een Ford Explorer 4.0L V6 (1997) die er nog maar 20 minuten geleden was opgezet. Even gebeld voor een afspraak, en de volgende dag was de auto van ons. Naderhand alles in orde gebracht in verband met de verzekering en nummerplaat. Eindelijk mobiel!

Onze auto voor het huis van Gert en Helen in Okotoks.

Gert, Helen, en hun 3 kinderen Lien, Hannelore en Tyler hadden ons in het weekend meegenomen voor een wandeling in de bossen aan de rand van de Rocky Mountains. De verse sneeuw van voorbije nacht maakte dat we makkelijk konden zien welke dieren kortelings waren gepasseerd. Je ziet regelmatig sporen van konijnen, eekhoorns en herten, maar op onze wandeling moest er ook kortelings een coyote of wolf zijn gepasseerd... Of waren het toch maar sporen van een hond? Wij houden het bij een wolf... ;-) Berenpoten zie je nu niet, want zij houden nog hun winterslaap. Beren verschuilen zich in de winter in holen en zij slapen zo'n 7 maanden per jaar.

Vlnr Jurgen, Gert, Hannelore, Lien, Tyler en Helen tijdens onze wandeling.

Toronto, Ontario

2009-03-21T03:31:00.012+01:00

Eindelijk nog eens nieuws van ons! Aangezien we voorbije week niet over internet beschikten, en aangezien Jurgen en ik een aantal zaken in orde moesten brengen zoals auto, huis en werk (later meer hierover), hebben we onze blog niet kunnen aanvullen. We hopen dat jullie onze blog verder blijven volgen, dus haak zeker niet af...

Toronto is de hoofdstad van de provincie Ontario, het economische centrum van Canada en tevens de grootste stad van Canada. De stad heeft een gemengde bevolking door de komst van veel immigranten van over de hele wereld. Toronto wordt vaak gezegd één van de meest leefbare steden ter wereld te zijn, onder andere door de milieuvriendelijkheid, hoge welvaart en relatief weinig misdaad vergeleken met andere grote steden.

Schaatsbaan in downtown, met op de achtergrond het voormalige stadhuis.

Het nieuwe stadhuis, ontworpen door een Fin.

Zicht op een deel van Toronto vanuit de haven, met rechts de CN Tower.

Zondag 1 maart bezochten we de beroemde CN Tower (Canadian National Tower), één van de hoogtepunten van Toronto's skyline. De CN Tower is de op een na hoogste vrijstaande toren ter wereld met een hoogte van 553 m, en doet dienst als zendmast en toeristenattractie. Een eerste uitdaging is de lift die je met een snelheid van 22km/u in 58 seconden naar een hoogte van 346m brengt. Eens boven stond er ons nog een tweede uitdaging te wachten... een glazen vloer op een hoogte van 342m. Verstand op nul gezet en ja het was ons gelukt om er over te wandelen... voor mij dan toch ;-)

Verder bezochten we nog Eaton Center, Lawrence Market, Kensington Market, Chinatown, Yorkville, Little Italy, en Harbourfront. We hadden graag de beroemde skyline van Toronto bekeken vanop 1 van de eilandjes voor de kust van Toronto, maar jammer genoeg varen de boten niet uit tijdens de winter.

Niagara Falls, Ontario

2009-03-02T00:31:00.027+01:00

Links de Amerikaanse en rechts de Canadese watervallen in de vorm van een hoefijzer.

Dinsdag 24 februari nog maar eens vroeg uit de veren voor een busrit van 12 uur richting Niagara Falls. In het laagseizoen zijn de bussen maar halfvol wat het reizen een heel stuk comfortabeler maakt. Bij de grensovergang met Canada kon ik het weeral allemaal uitleggen... een open werkvisum, toch nog woonachtig in België, geen werk in Canada, en of ik niets had aan te geven. Geen alcohol of sigaretten?? Natuurlijk niet. Tja, toch de valiezen moeten openen en over de stomste dingen maar vragen stellen...
Canadian Immigrations staat gekend heel gemakkelijk te zijn, doch achteraf gezien deden ze zelfs moeilijker dan de Amerikaanse. Ons visum blijkt meer problemen te scheppen dan dat het een vrijgeleide is om Canada gemakkelijk terug binnen te komen. Uiteindelijk toch terug 'Admitted' en voor de tweede keer heel de bus laten wachten.

De Niagara watervallen liggen op de grens tussen de staat New York in de Verenigde Staten en de provincie Ontario in Canada. De waterval is het resultaat van geologische processen die nog steeds voortduren. Toen aan het einde van de laatste ijstijd (12.000 jaar geleden) de gletsjers krompen, vond het water van het Eriemeer, dat vroeger naar het zuiden wegstroomde, een uitweg over de Niagarabergkam naar het Ontariomeer. Door de werking van het vallende water is sindsdien de bergkam uitgehold en ingestort met de spectaculaire watervallen tot gevolg.

Woensdag bezochten we de watervallen. We hadden geluk dat het die dag net iets warmer was. Dit was nog maar de tweede dag sinds we zijn toegekomen in Canada dat we de lente voelden aankomen. Je moest uitkijken waar je liep want het ijs op de bomen viel in grote hoeveelheden omlaag.

Eerst gingen we kijken langs de Amerikaanse kant. Via een brug kan je als voetganger eenvoudig de VS bereiken, maar ook daar moet je weer Immigrations passeren. Dit keer bijna geen vragen. Op onze terugweg bij de Canadese Immigrations begrepen ze alweer maar moeilijk onze situatie: een Belgisch paspoort met een open werkvisum voor Canada, tijdelijke toeristenvergunning voor de VS, en woonst in België. En dan te bedenken dat we daar te voet stonden, zonder bagage, alsof we zo Canada zouden binnenkomen...
Hoewel de Canadese kant het populairst is om de watervallen te bezichtigen, is het ook zeker de moeite om een kijkje te nemen vanop Goat Island in de VS. De Amerikaanse zijde is wel veel minder ontwikkeld voor de toeristen dan de Canadese en dit is eerder uitzonderlijk. Het Canadese Niagara Falls met zijn vele hotels, casino's en attracties lijkt een beetje op Las Vegas, enkel kleiner en minder warm.

Zicht op de watervallen vanop de Amerikaanse zijde

The American Falls gezien vanop de Canadese zijde

De breedte aan de top van American Falls is ongeveer 253 meter in een rechte lijn. De totale lengte van de gebogen rand is ongeveer 290 m. De hoogte van de waterval is 21 meter waarna het water neerslaat op een partij rotsen die door een grote verschuiving daar in 1954 terecht zijn gekomen. De diepte van het water aan de top van de American falls bedraagt slechts 0,6 m.

De Canadian Horseshoe Falls zijn 671 meter breed. In het midden van de Horseshoe Falls is het water ongeveer 3 meter diep en passeert het de rand van de waterval met 32 km/u. De hoogte van de waterval is 53 meter. De diepte van de rivier aan de voet van de watervallen is zelfs meer dan de hoogte van de waterval, namelijk 56 meter.

Er wordt in Niagara veel elektriciteit opgewekt en de hoeveelheid water die over de watervallen naar beneden stort is dan ook vrij nauwkeurig geregeld. Het onttrekken van water voor waterkrachtcentrales heeft het erosieproces vertraagd van ongeveer 90 cm per jaar tot ongeveer 30 cm per tien jaar. Tijdens de nacht en het laagseizoen wordt er meer electriciteit opgewekt met als gevolg dat de kracht van de watervallen afneemt.

The Canadian Horseshoe Falls

Doordat het snelstromende water aan de voet van de watervallen deels was dichtgevroren konden we jammer genoeg geen boottochtje maken met de 'Maid of the Mist'.

Het gevolg van de constante nevel

De Falls tijdens de zomer van 2004

Boston, Massachusetts

2009-03-01T18:38:00.020+01:00

State House

Woensdag 18 februari vroeg uit de veren omdat we om 7u30 hadden afgesproken om via carpooling vanuit Québec richting Montréal te rijden. Voor de provincie Québec is er een website waarop mensen hun beschikbare plaatsen in de auto kunnen aanbieden. Zo worden kosten gedeeld en is het een stuk goedkoper om te reizen. Spijtig genoeg geldt de website niet voor heel Canada, want de bus, vliegtuig en de trein zijn hier verschrikkelijk duur. In de provincie Ontario is carpooling zelfs verboden door de wet!!! Enkele busmaatschappijen hebben dit voor elkaar gekregen. Zij hadden schrik klanten te verliezen indien carpooling te populair zou worden. Begrijpen wie begrijpen kan...
Maar zoals gezegd, om half acht 's morgens aan het busstation in Québec en om 10 uur reden we Montréal binnen. Snel de metro op richting het busstation van waaruit dagelijks om 10u45 de bus vertrekt richting Boston.
Na een klein uurtje stonden we dan ook aan de grens met de Verenigde Staten. Bij Immigrations was het natuurlijk weer vragen beantwoorden over hoe en wat en waar en hoelang we gingen blijven... Gelukkkig werden we weeral 'admitted' en ging de busreis via de prachtige staten Vermont en New Hampshire verder richting Massachusetts met als eindbestemming Boston.

In Boston toegekomen, hadden we tijdens ons eerste half uurtje 3 aangename contacten met vreemden. Mensen die ons met veel plezier verder hielpen zonder dat we daar ook maar achter vroegen. Ofwel zagen we er echt hopeloos verloren uit, ofwel is er toch een groot verschil met de mensen 'op straat' van Québec. Ikke dus weer wreed content om terug in de States te zijn!

In Boston verbleven we 5 nachten bij Belgische vrienden, Koen en Sigrid. Sigrid is tevens van Lier afkomstig. Zij wonen voor een 5-tal maanden in Cambridge nabij Boston, en werken daar aan de Universiteit van Harvard, tevens de universiteit waar Barack Obama Rechten heeft gestudeerd...

Boston werd in 1630 gesticht en is hiermee één van de oudste maar ook één van de rijkste steden van de VS. Het wordt ook beschouwd als de officieuze hoofdstad van New England. Kolonisten gaven de nieuwe vestiging de naam Boston naar de gelijknamige stad in Lincolnshire in Engeland, waar een aantal van hen vandaan kwamen.

Boston is de bakermat van de Amerikaanse Revolutie. De eerste schermutselingen die tot de revolutie leidden vonden er plaats op 5 maart in 1770, toen Britse soldaten het vuur openden op protesterende burgers (het Boston Massacre).
Met de Boston Tea Party op 16 december 1773 begonnen de inwoners van Boston een boycot tegen de belasting op geïmporteerde producten zoals thee, ingesteld door het Britse parlement.
De eerste veldslagen van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog vonden plaats in de vroege morgen van 19 april 1775 in Lexington en Concord, twee plaatsen op 20 tot 30 km ten westen van Boston.
Na de onafhankelijkheidsverklaring in 1776 werd Boston een welvarende havenplaats en het werd officieel een stad in 1822.

Onderwijs neemt in Boston een belangrijke plaats in. Er zijn meer dan honderd universiteiten en colleges in Boston en omgeving, met de Harvard universiteit in Cambridge als bekendste.

Boston is echt een prachtige en leuke stad. Zeker een omweg waard en de stad komt dan ook in onze top drie van Amerikaanse steden.

Een monument ter nagedachtenis van de holocaust

Québec
Op onze laatste dag in Québec hebben we de waterval van Montmorency bezocht. De waterval is in de winter deels bevroren en onderaan de waterval zijn er grote bergen sneeuw doordat de opspattende nevel bevriest en weer neerslaat.

Ter vergelijking: De Montmorency waterval in de zomer van 2004

Photos

2009-02-14T01:32:00.031+01:00

Hieronder nog enkele extra foto's van de afgelopen weken...

De bibliotheek van het Canadase Federale Parlement in Ottawa

De skyline van Québec Stad bij valavond

Het bekenste straatje van Québec, Rue du Petit-Champlain

Een bekende gevelschildering nabij Place Royale

Vieux-Québec

Een beetje sneeuw in de achtertuin

Een dichtgevroren rivier

Oude nummerplaten uit de provincie Québec

Hôtel de glace

2009-02-13T18:29:00.034+01:00

Sedert zondagavond verblijven we in een klein dorpje in de bergen rond Québec Stad. Maandag zijn we er in de omgeving op uitgetrokken en zijn we gaan 'raquetten'. Zelfs met Jurgen zijn 'tennisraketten' aan zijn voeten, zakte hij tot aan zijn knieën weg in de diepe sneeuw. En zonder raketten aan, zakte hij weg tot aan zijn middel. Onvoorstelbaar de hoeveelheid sneeuw die hier ligt. Maar vorig jaar lag er zelfs uitzonderlijk dubbel zoveel sneeuw.

Dinsdag stond het langverwachte bezoek en verblijf aan het ijshotel op het programma. Dit was ons kado gedaan door mijn ex-collega's van het Bio-Imaging Lab voor het behalen van mijn doctoraat. Lieve collega's... heel hard bedankt voor dit onvergetelijke avontuur!! Hoewel we beiden slechts een uurtje hebben kunnen slapen hebben we er ontzettend van genoten. De sfeer in het hotel heeft iets feeëriek, het is buitengewoon prachtig.

De totale grondoppervlakte van het ijshotel is zo'n 3000 m². Het hotel telt 36 kamers waaronder 15 suites met elk een eigen thema. In enkele suites bevindt er zich een open haard, en de grootste suite heeft zelfs toegang tot een privé spa. Voor alle gasten is er gedurende de hele nacht eveneens toegang tot een gemeenschappelijke spa met sauna en 3 jacuzzi's.

Het hotel werd in zo'n 6 weken gebouwd. Het ijs dat werd gebruikt is niet natuurlijk, maar werd gefabriceerd in Montréal. Het gebruikte water werd gefilterd en bevat geen onzuiverheden waardoor je dwars doorheen het ijs kan zien en waardoor je uit ijsbekers kan drinken zonder dat je lippen er blijven aanplakken.

De temperatuur binnenin het hotel varieert slechts enkele graden tussen -3°C en -5°C, onafhankelijk van de buitentemperatuur. Alle bedden bestaan uit een massieve ondergrond van ijs, met een houten plaat en een matras erbovenop. Tijdens de nacht sliepen we als mummies in thermische slaapzakken die bestand zijn tegen temperaturen tot -30°C. Buiten dat ons aangezicht afkoelde hadden we het lekker warm tijdens onze nacht, en voor Jurgen was het zelfs veel te warm...

Woensdag maakten we een ritje met de hondenslee. Jurgen was de bestuurder, ik de passagier, en 5 huskiehonden trokken ons voort. Onderweg kregen we één extra hk (hondekracht) waardoor we de gids konden bijblijven. De kennel telde in totaal 300 huskiehonden. Van zo gauw ze aan een slee werden gebonden begonnen ze te blaffen en te springen, vol opwinding om te mogen rennen. Na een ritje van 3 kwartier waren ze volledig uitgeteld, en konden we hen strelen en bedanken voor de rit.

Big Man voortrekken is blijkbaar niet van de poes.

Carnaval de Québec

2009-02-13T17:11:00.015+01:00

Popof le célèbre clown
Op zaterdag was er een optreden van Popof de beroemde clown. Popof is een Québecois en dus zeker niet te verwarren met de wereldberoemde Russische clown Popov. Popof was leuk om zien en op een gegeven moment had hij enkele stevige gasten nodig. Tja, natuurlijk had ik 'prijs'. Blijkbaar is het onmogelijk om naast mij te kijken wanneer men stevige gasten nodig heeft.

Ikzelf ben vermomd als kerstman.

Défilé de nuit
Zaterdagavond was er de nachtparade welke uit 800 figuranten bestond en verschillende praalwagens. Er stonden naar schatting 100.000 toeschouwers langs het parcours. De stoet was mooi maar de pracht en praal kon beter.

Course en canot
Op zondag was er de finale van de kanorace op de Sint-Laurensrivier. Opdracht voor de categorie Mannen Elite: 2 maal heen en terug de rivier oversteken... Echt de moeite om die sportmannen door het ijs te zien ploeteren. Zij trainen het hele jaar door en in totaal zijn er maar 4 wedstrijden. De winnaars hadden maar 52 minuten nodig om 4x de oversteek te maken.

Tir sur neige, warm esdoornsiroop op sneeuw uitgegoten waarna het afkoelt en je het zelf op een stokje kan rollen.

Québec

2009-02-06T05:04:00.016+01:00

We zijn nu sedert een week in de hoofdstad van de provincie Québec: Québec Stad.

De rit tussen Ottawa en Québec bedroeg ongeveer 5 uur (450 km). We zijn via carpooling tot in Québec geraakt. Veel sneller en goedkoper dan de bus of trein. Onderweg zijn we niet gestopt en hebben een sneeuwstorm en de avondspits in Montréal getrotseerd. Het rijden in de sneeuw gaat redelijk vlot gezien alle voertuigen verplicht met winterbanden moeten rijden en het ruimen van de sneeuw deskundig wordt gedaan.

Vroeger was Québec de hoofdstad van Nieuw-Frankrijk. Québec is de enigste ommuurde stad in Noord-Amerika en staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.
De stad heeft vorig jaar haar 4OOste verjaardag gevierd en is hiermee de oudste en ook de meest Europese stad van heel Noord-Amerika. Het bekenste gebouw van Québec is uiteraard Château Frontenac, een hotel dat eigendom is van de Canadian Pacific Railway.

Château Frontenac by night

Verder bekend zijn Rue du Petit-Champlain en Place Royal, waar je je precies op een Frans dorppleintje waant.

Eglise Notre-Dame-de-Victoires op Place Royale

Van 30 januari tot 15 februari is het Carnaval de Québec. Dit is het grootste wintercarnaval ter wereld. De mascotte van dit festival is de in Québec wereldberoemde Bonhomme. Enkele winteractiviteiten:
- ijsrafting
- ijssculpturen wedstrijd
- arctic spa: jacuzzi & sauna
- ijsglijbanen
- hondensleeën
- schaatsen
- ... meer info op www.carnaval.qc.ca.

Bonhomme

Het kasteel van Bonhomme

IJssculpturen op het carnaval

IJsculptuur in de oude binnenstad

Een schip tussen het ijs op de Sint-Laurensrivier

Ottawa, Ontario

2009-01-28T02:23:00.028+01:00

Gedurende het laatste weekend van januari en het eerste weekend van februari is er in Montréal 'la fête des neiges'. In het Parc Jean-Drapeau op Île Sainte-Hélène zijn er dan verschillende winteractiveiten voorzien (voornamelijk voor kinderen) die ondanks de koude veel volk trekken.

De skyline van Montréal bij valavond met de bijna dichtgevroren Sint-Laurensrivier.

Na bijna één maand in Montréal te hebben verbleven, zijn we dinsdag doorgetrokken naar Ottawa, de hoofdstad van Canada. Hoewel Ottawa in het begin een houthakkersstad was, heeft het zich geleidelijk aan ontwikkeld tot een echte hoofdstad van het verenigde Canada. Hier is het parlement gevestigd, the Supreme Court en allerlei musea. De stad is tevens wereldberoemd wegens het hotel Château Laurier en het Rideaukanaal... in de zomer een oase van rust en groen en in de winter de grootste ijspiste ter wereld, in totaal 8 km lang. Hierop schaatsen onder andere ambtenaren door het hart van de stad naar hun werk. Ook wij hebben ons op het gladde ijs gewaagd, weliswaar nog zonder ijsschaatsen aan. Ottawa ligt in Ontario doch op de grens met Québec, de grens wordt gevormd door de Ottawarivier.

Parlement Hill gezien vanuit Québec.

De 'Centennial Flame' brandt voor de 'Peace Tower' waar het parlement zetelt.

Het uitzicht vanop Parlement Hill richting Québec.
Let op de dichtgevroren Ottawarivier.

Woensdag bezochten we de tijdelijke tentoonstelling van Bernini in The National Gallery of Canada.

Op het dichtgevroren Rideaukanaal proeven van een zoete Canadese specialiteit: beverstaart.

Zoals in Montréal logeren we ook nu weer bij mensen thuis, en ook deze keer zijn er 2 katten bij. Een trend hier bij de huiskatten is om de nagels ervan te laten trekken. Geen miserie met kapotte gordijnen en zetels, alleen kunnen ze nooit meer buiten omdat ze zich onvoldoende kunnen verdedigen.

De vaste bewoners van de parlementstuin genieten van de zon.

Hierbij de eerste 'cops' foto. Patrouille per quad tijdens 'la Fête des Neiges'.

En voor de collega's van de Wegpolitie: onlangs heb ik hier op de snelweg een voorbeeld gezien van hoe het ook bij ons zou moeten zijn. Een verkeersongeval waarbij de Highway Patrol stond en gesignaleerd door de Regie der Wegen!!! (voor de niet-collega's: de signalisatie wordt in den Belgique door onszelf voorzien en niet door de Regie der Wegen hoewel het eigenlijk wel tot hun taken behoort)

Jean-Dominique, onze gastheer in Montréal en mezelf

Il fait "frette".

2009-01-16T21:14:00.014+01:00

Il fait "frette". Frette is een Québecois woord dat men hier gebruikt bij héél koud weer. En dat is het momenteel ook. Als je buitenkomt dan vriest precies je neus toe; alsof je neusharen bevriezen.
De kranten staan er de laatste dagen vol van. Ze spreken zelf van een Siberische koudegolf. En toch zijn ze hier het één en ander gewoon. Vorige week was het in Montréal -27°C (de gevoelstemperatuur was -36°C). In het noorden van Québec (La Tuque), niet zo ver van het ijshotel waar we nog naar toe trekken, was het -42°C (gevoelstemperatuur -51°C). Het is van 1955 geleden dat er nog een koudegolf is geweest (verschillende dagen achter elkaar -20°C en minder). Hoewel het niet uitzonderlijk is dat het -20°C is, is het eerder wel uitzonderlijk dat het verschillende dagen achter elkaar zo koud is. De temperaturen zijn nu terug gestegen naar ongeveer -10°C.

Vorige week was er een recordverbruik aan electriciteit. Vele huizen worden hier op electriciteit verwarmd. Bij ons wordt verwarmen op electriciteit ontmoedigd, hier wordt het aangemoedigd om van gas over te schakelen op electriciteit.
Québec is een grote producent van electriciteit. De electriciteit wordt in het noorden geproduceerd door enorme hydro centrales. Veel van de geproduceerde electriciteit wordt uitgevoerd naar New York.

Ondertussen hebben we ook de Biosphère bezocht. We zijn er die dag op uitgetrokken met Jean-Louis. Jean-Louis is een oude bekende, hij heeft mij en Ben in 2004 een rondleiding gegeven bij de motards van de Montréal Police. Momenteel zit hij al 2 jaar thuis na een motorongeval in dienst. Volgende maand wordt hij geopereerd. Jean-Louis is met ons naar de Mont-Royal gegaan. Dit is de berg die in de stad Montréal ligt. Op deze berg wonen de rijkste mensen van Montréal. Villa's die echte kastelen zijn. Sommige hebben zelfs een verwarmde oprit zodat ze na een sneeuwbui geen sneeuw moeten ruimen...

Het kost de stad Montréal telkens 1,500,000 CAD om na een grote sneeuwbui de sneeuw uit de straten te ruimen. Elke winter zijn er gemiddeld 8 sneeuwtapijten die moeten worden opgeruimd. De afgevoerde sneeuw wordt in grote ovens gesmolten waarna het smeltwater gezuiverd wordt alvorens in de Sint-Laurensrivier (fleuve Saint-Laurent) geloosd te worden.

Vorige week zijn we hier naar de nationale sport gaan kijken: Hockey! De zoon van Nathalie & Robert, de eigenaars van onze B & B, speelde een tornooi. Hockey is hier veruit de populairste sport. Sedert de laatste 10 jaar is ook het voetbal aan het opkomen.

Nummer 51: Marc, de zoon van Nathalie en Robert in actie

Sedert vorige dinsdag hebben we onze B & B verlaten en verblijven we bij Geneviève en Jean-Dominique. Jean-Dominique werkt in een atelier waar nog op de oude manier kerkorgels worden gemaakt. Deze worden daar van het begin tot het einde gemaakt, zelfs de klankpijpen worden zelf gegoten.

Dit weekend hebben we doorgebracht in Repentigny, een stad net buiten Ile de Montréal (de stad Montréal ligt op een eiland). We waren uitgenodigd door Jean-Louis en zijn vrouw Diane. Zondag zijn we met hen naar ringuette gaan kijken. Dit is een soort van ijshockey maar dan enkel voor vrouwen. Amy-Lee, de Chinese dochter van Jean-Louis is goalkeeper bij het ringuette.

Na het supporteren zijn we onderweg gestopt voor een Québecoise specialiteit... la poutine. Dit zijn frieten met daarbovenop de 'poutine' saus en gesmolten Goudakaas. Op de terugweg naar huis zijn we nog even langs het huis gereden waar Céline Dion is opgegroeid met haar 13 broers en zussen.

La poutine...

News from Montréal

2009-01-09T03:55:00.006+01:00

Hello Belgians!

Wij zijn blij dat ons pakketje met echt Canadees winterweer is toegekomen in België!
Maar niet geklaagd, hier zijn de temperaturen nog net iets kouder met nog net iets meer sneeuw.
Woensdag is er op één dag tijd 30 cm sneeuw gevallen en nu zaterdag wordt er nog maar eens 30 à 35 cm sneeuw voorspeld. Auto's zijn hier helemaal ondergesneeuwd, langs de wegen liggen hopen sneeuw maar alles gaat gewoon zijn gang.

Donderdag zijn we via Parc La Fontaine naar Petite Italie gewandeld. In het park zijn we enkele eekhoorns tegengekomen welke verre van schuchter zijn. Eentje knabbelde aan mijn vinger en een andere klom via Tiny haar been naar boven. Had hij iets lekkers gezien?

Het moet gezegd worden dat de mensen hier op straat tot nog toe vrij onvriendelijk zijn. In tegenstelling tot andere steden in Noord-Amerika is er toch een vrij groot verschil merkbaar. Misschien dat dit komt door het winterweer??

Op één van de onderstaande foto's is de Biosphère te zien. Het is gebouwd voor de Expo 67 als paviljoen van de VS. De Biosphère ligt net voor de binnenstad, op het eiland Ile Sainte-Hélène dat in de Sint-Laurens rivier ligt. Op dit eiland wordt jaarlijks de F1 van Canada gereden.

Na Tiny's gezonde en lekkere keuken deze week, heb ik naar goede Amerikaanse gewoontes en normen een hamburger klaargemaakt. Twee zelfgemaakte hamburgers in één broodje, nen dubbeldekker, zoals ze dat hier noemen. Zij die richting Canada komen, gelieve op tijd uw bestelling te plaatsen!

Have you seen my car???

Biosphère

Damned, no nuts...

Een Big Man Burger

Biodôme

2009-01-04T04:37:00.012+01:00

Op Nieuwjaarsdag trokken we naar het stadion dat voor de Olympische Spelen van 1976 is gebouwd. Door talloze problemen was dit pas in 1987 voltooid en nu nog steeds niet afbetaald. Het ontwerp, van een Frans architect, voorzag in een verplaatsbaar dak dat met 26 kabels verbonden is met een hoge, schuine toren van geweven synthetisch materiaal.

Op deze eerste dag van het jaar was er veel meer volk dan we hadden verwacht. Binnen in het vroegere wielerstadion zijn vier ecosystemen aangelegd. In deze Biodôme stap je zo van de strenge winter van Montréal een warm, vochtig tropisch woud binnen waar apen, vogels en zo'n 350 vleermuizen leven. Nadien gingen we via het Laurentische woud en het ecosysteem van de St.-Laurens rivier het poolgebied met pinguïns binnen. Een knap concept dat je zeker moet bezoeken als je in Montréal bent.

Ondertussen zitten we nog steeds in onze Bed & Breakfast. In deze periode van het jaar zijn er bijna geen andere gasten waardoor we het huis met 5 kamers, een keuken, eetkamer en salon zo goed als voor ons alleen hebben, want ook de eigenaars wonen hier niet. We hebben met hen een vrij voordelig tarief kunnen bespreken, met als voordeel dat we eender welke dag kunnen vertrekken. Op dit moment willen we ons nog niet aan een huurappartement binden zolang we nog geen zicht hebben op werk.

Op zaterdag hebben we ons een Canadees telefoonnummer aangeschaft. Dit nummer staat rechts in de infobalk en zal wijzigen als we naar een andere provincie verhuizen. Je mag ons op dit nummer bellen of sms'n, maar hou wel rekening met het uur verschil. De zoektocht naar het meest voordelige plan voor ons was niet makkelijk aangezien we plannen om door heel Canada te trekken, en we dus ons nummer regelmatig moeten wijzigen zodat we nog altijd 'lokaal' kunnen bellen. Ook betaal je in Canada voor inkomende gesprekken wat alles nog complexer maakt. Maar na 6 winkels afgelopen te hebben was het ons eindelijk gelukt en hebben we het Canadees nummer op zak.

Rue St-Christophe; het lichtgroene huisje op de rechterkant is onze Bed & Breakfast

Biodôme, Olympisch stadion

Het stadhuis van Montréal bij nacht

Carré Saint-Louis, het mooiste plein van Montréal

Een dichtgevroren ligplaats in de oude haven

Montréal, Québec

2008-12-31T23:26:00.030+01:00

Voilà se, onze eerste post op de blog sinds we in Canada zijn toegekomen.
Onze vlucht richting Montréal was vrij amusant. Redelijk veel turbulentie en een landing met vrij veel (zij)wind.
British Airways heeft ons deze keer niet in de steek gelaten met onze bagage. Al onze bagage is netjes toegekomen in Montréal. En jawel, de nieuwe terminal 5 op London Heathrow mag er zijn.

Douane en Immigratie in Canada zijn vooral veel soepeler en vriendelijker dan in Amerika.
Geen foto, geen vingerafdrukken en geen resem vragen. Voor een werkvisum van 1 jaar kregen we bijna geen enkele vraag. De vragen van Immigratie voor onze citytrip van 4 dagen New York waren veel uitgebreider. Op enkele minuten tijd waren we nu in het bezit van ons werkvisum.

Onze eerste dagen in Montréal brengen we door in een Bed & Breakfast. Op de laatste moment nog geregeld vanuit België. Het heeft een fantastische ligging, in Quartier Latin en op wandelafstand van Oud Montréal en Downtown. Het ligt tevens vlakbij het grootste metrostation van de stad.

Tot hiertoe hebben we het oude stadsgedeelte, de oude haven en het centrum (Downtown) te voet verkend.
Voor mij is het de tweede maal in Montréal en dus niet allemaal nieuw, voor Tiny is het de eerste keer in Canada.

Overal ligt er sneeuw en de voetpaden liggen er soms wel gevaarlijk glad bij ten gevolge van ijzel. Voor mij valt de temperatuur nog goed mee. Een muts en handschoenen zijn wel een must. Tiny heeft wel wat meer last van de vriestemperaturen. Gelukkig is Montréal hierop voorzien. In Montréal zijn de grootste en belangrijkste gebouwen en metro's ondergronds met gangen verbonden, in totaal ongeveer 30 km. In die gangen zijn tevens winkels in ondergebracht. In de winter is het ondergronds lekker warm winkelen en tijdens de hete zomer lekker koel.

Op de laatste dag van het jaar zijn we bij Service Canada langsgeweest om ons sociale zekerheidsnummer aan te vragen. Nadien was het plan om eens langs te gaan bij het Consulaat-Generaal van België om ons te informeren over enkele practische zaken. Daar toegekomen bleek het uitzonderlijk gesloten wegens Oudjaar... Of hoe de Belgische bureaucratie ons zelfs hier niet ontsnapt. Service Canada was zelfs open tot 16u.

Oudjaar hebben we gevierd met een lekker dinnertje in onze B & B waarna we tevoet richting Place Jacques-Cartier zijn gegaan, tegenover het stadhuis en het toeristisch centrum van Oud-Montréal. Na het vuurwerk snel weer terug richting B & B. Twee uur buiten zijn met -19°C is lang genoeg. En dan te weten dat we onderweg verschillende dames met blote benen zijn tegengekomen. Blijkbaar is de lokale bevolking beter bestand tegen de vriestemperaturen.

Kapel Notre-Dame-de-Bon-Secours bij nacht.
Een verlaten straatje in Vieux-Montréal.

Het bankgebouw van Banque de Montréal.

Basiliek Notre-Dame de Montréal, gebouwd tussen 1824 en 1829.
Een ijspiste in de oude haven met zicht op het oude stadsgedeelte.

Afscheid in Zaventem.

Vertrek zondag 28 december 2008

2008-12-22T11:49:00.006+01:00

28 december staat in het teken van het feest van de Onnozele Kinderen of Onschuldige Kinderen. Op die dag viert de Kerk het martelaarschap van de onschuldige jongetjes van Bethlehem die op last van Koning Herodes werden vermoord.

Doch zondag 28 december 2008 staat voor ons in het teken van het begin van één jaar Canada.
Een jaar vol avontuur, reizen en nieuwe dingen.

Ons vluchtschema:
Vertrek om 12.15 uur van Brussel naar Londen (BA 393).
Vertrek om 16.35 uur van Londen naar Montréal (BA 95).
Aankomst in Montréal (Québec) is voorzien omstreeks 23.55 uur Belgische tijd (17.55 uur lokale tijd).

Hoewel we in het verleden reeds meerdere malen problemen hadden met British Airways en met London Heathrow Airport, hadden we bij het boeken niet al te veel keuze meer qua prijs en beschikbaarheid. Hopen dus dat al onze bagage ons vanaf de eerste dag gaat volgen.

Graag willen we iedereen (familie, vrienden, collega's en toevallige bezoekers van deze blog) een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar wensen!!!!

Wij wensen jullie allemaal veel leesplezier het komende jaar!

Tiny & Jurgen

Back to Bo & Roxxe

2007-11-08T08:39:00.000+01:00

Donderdag moeten we spijtig genoeg terug naar huis. Aan alles komt een einde. Maar we kijken er naar uit om Bo & Roxxe terug te zien. Zij zijn meer dan 4 weken alleen geweest. Hopelijk zijn ze evenblij om ons terug te zien. Toch eventjes Eva, onze buurvrouw bedanken die 4 weken lang dagelijks bij Bo & Roxxe langs kwam (en ook de ouders die af en toe eens gingen kijken of alles nog wel OK was).

Zaterdag moet ik alweer terug aan het werk en na enkele heel demotiverende verhalen te hebben gehoord van de collega's, kijk ik er niet echt naar uit.

Hoewel ik bijna 5 weken en Tiny 4 weken weg waren, is de tijd voorbij gevlogen. Nog 4 of 5 weken extra zouden we zeker niet afslaan. Het leven hier in de States ervaar je toch op een andere manier als bij ons. Hoewel dit eveneens een Westers land is, gesticht door Europeanen, zijn er toch verschillen. En die verschillen zijn dan nog eens anders in het Noorden, Westen, Zuiden of Oosten.
Ondanks we weer vele nieuwe dingen hebben gezien deze trip, is er nog zoveel te zien hier in de States en Canada! Dus ze zijn hier nog lang niet af van ons.

Voor de geïnteresseerden onze vluchtgegevens:

Op donderdag 8 november vertrek vanuit San Diego met vlucht AA 160 naar New York / JFK. Vertrek om 07.40 uur met aankomst om 15.50 uur.

Daarna vertrek om 18.15 uur met vlucht AA 172 naar Brussel. Aankomst op vrijdag 9 november om 07.45 uur. (uren zijn in lokale tijd, AA = American Airline).

San Diego Zoo

2007-11-08T08:14:00.001+01:00

Woensdag 7 november

Hierbij enkele foto's van de San Diego Zoo. Niet enkel dieren te zien maar tevens een prachtig aangelegd park qua planten.

Seaworld

2007-11-08T07:39:00.001+01:00

Dinsdag 6 november

Problemen bij de ingang van Seaworld. Ik had al eerder ondervonden dat mijn creditkaart af en toe dienst weigerde. Nu dus weer. Ergens de Amerikaanse klantennummer van American Express gevraagd en daar naartoe gebeld. Na mijn uitleg en een wachtmuziek kwam ik ineens in België terecht. No big deal voor hen, omdat ik mijn kredietkaart de laatste maand zoveel had gebruikt in het buitenland, moest er opnieuw een security check gedaan worden om zeker te zijn dat ze niet in verkeerde handen was terecht gekomen. Na het telefoontje werd mijn kaart direct aanvaard om m'n ticket te betalen.

Seaworld is natuurlijk een geweldig park. Vele shows, en daar kunnen de Amerikanen toch wat van. Hierbij nog een kleine anekdote: bij de dolfijnen mocht iemand uit het publiek meedoen. Een zesjarig jongentje was de gelukkige die de dolfijnen mocht voederen en aanraken. Op de vraag hoe de dolfijn aanvoelde, antwoorde hij spontaan: Like a hot dog!

'The Killer Whale'

Maritime Museum

2007-11-08T07:05:00.000+01:00

Maandag 5 november

's Morgens de huurauto gaan afleveren in Chula Vista. Totaal aantal mijl gereden dit verlof: 3.671 (5.908 km). Niet slecht natuurlijk op drie weken tijd maar twee jaar geleden stond de teller drie weken later bijna 5.000 mijl verder.

Verder heb ik maandag bijna heel de dag besteed aan het schrijven aan de webblog. Hoewel het weinig tekst is met wat foto's, neemt het schrijven van de blog toch wat tijd in.

's Avonds toch nog snel wat cultuur opgedaan in het Maritiem Museum. Dit bestaat uit een aantal schepen welke te bezichtigen zijn: o.a. de Star of India, H.M.S. Surprise, een schip wat gebruikt is geweest in de film 'Master and Commander' en persoonlijk het meest interessante van allemaal: een Russische B-39 onderzeeër. Spijtig dat de batterij leeg was van m'n fototoestel waardoor ik hiervan geen foto's heb.
Eigenlijk is het best wel grappig om weten dat deze duikboot jarenlang gebruikt is geweest door de Russen om Amerikaanse en NATO schepen te schaduwen. Nu ligt de duikbuit naast militaire schepen die het jarenlang heeft geschaduwd (San Diego is de grootste militaire zeehaven van de wereld).
Op de duikboot was de derde officier een politiek officier, deze had geen operationeel gezag maar zag enkel toe of iedereen nog wel trouw was aan de Communistische Partij. Zelfs onder water was je niet veilig voor de Communisten.

B-39

H.M.S. Surprise

San Diego Wild Animal Park

2007-11-05T22:49:00.000+01:00

Zondag 4 november

Nu we in San Diego zijn, is het voor Tiny gedaan met vakantie. Zij mag zich vollop uitleven op de Neuroscience conferentie. Niks aan te doen, dus ik alleen naar de San Diego Wild Animal Park gereden, ongeveer 45 minuten rijden van Downtown San Diego. Onderweg nog enkele restanten gezien en geroken van de bosbranden.

Het park is gewoonweg fantastisch. Met niets te vergelijken wat wij in België hebben.
Uiteraard hebben ze hier ruimte genoeg (730 ha). Het park is eigenlijk opgestart door de San Diego Zoo als kweekvijver voor bedreigde diersoorten.
Nu is het eveneens een heus amusementspark waar je (meestal tegen betaling) allerlei extra zaken kan doen. Op geregelde tijdstippen zijn er shows en wordt er door de verzorgers extra uitleg gegeven bij de dieren. Absoluut een aanrader voor wie in San Diego is (en over een auto beschikt).

Bosbranden
Hieronder enkele foto's over de gevolgen van de bosbranden. Heel bizar om te aanschouwen te meer omdat de brandgeur nog niet is verdwenen.
In de States hebben ze opvallend meer respect voor de hulpdiensten dan in België. Ze steunen ze hier veel meer en zoals de foto's tonen, wordt de brandweer bedankt voor hun moeilijk en gevaarlijk werk. In België zou in een vergelijkend geval niets worden gezegd over het optreden, tenzij kritiek uiteraard, bv. dat het veel sneller en beter had gekund. Ach ja, er zijn zoveel goede dingen die wij Belgen nog kunnen leren en overnemen van de 'oppervlakkige en domme' Amerikanen (want dat is toch een beeld dat velen hebben over Amerikanen). Maar dit geldt op sommige gebieden ook andersom natuurlijk.

Verbrande cactussen

Hieronder enkele dankbetuigingen voor de brandweer

Venice Beach en Long Beach

2007-11-05T21:26:00.000+01:00

Zaterdag 3 november

Venice Beach
Eerst Venice Beach verkend. Dit is met momenten een ware show van mensen die willen opvallen. Hier is tevens een fitness center op het strand waar goeuverneur Arnold Schwarzenegger kwam trainen en naar verluid ook is ontdekt.

Long Beach
Onderweg van LA naar San Diego, zijn we gestopt in Long Beach. Hier ligt de Queen Mary, het beroemde schip. Het schip vaart niet meer uit maar doet nog wel dienst als hotel.

About LA
LA is een reusachtige stad, de tweede grootste na NY en voor Chicago.
De stad ligt verspreid over een grote oppervlakte wat maakt dat je hier niet kan zonder een auto. Openbaar vervoer is helemaal niet goed ontwikkeld. Je kan telkens als je LA nadert, en dit reeds op enkele tientallen km, dit merken aan de smog (en het wilde verkeer). Het is een uiterste van armen en rijken. Overal liggen thuislozen op straat die vragen om geld. Maar langs de andere kant hebben wij nog nooit zoveel 'rijkdom' gezien. Je moet niet beginnen met het aantal Mercedessen (en AMG's), BMW's of Porsche's hier te tellen. Het is al moeilijk genoeg om de Ferrari's, Lamborghini's etc. te tellen. Simpele huizen en appartementen in de betere buurten hier kosten om te beginnen 1 à 2 miljoen dollar. Dan nog gezwegen over de grotere villa's.
Toch staat LA onderaan in mijn favorieten.
Mijn persoonlijke top 5 van reeds bezochte steden dit verlof:
1. Chicago
2. San Francisco
3. Las Vegas
4. San Diego
5. LA
En buiten dit verlof staan zeker NY, Toronto en Milwaukee nog boven LA.

Malibu Beach bij valavond

Los Angeles

2007-11-05T19:03:00.000+01:00

Donderdag 1 november

Beverly Hills
Eerst richting Beverly Hills & Bel Air gereden om daar rond te cruisen tussen de prachtige en buitensporige villa's van bekende en minder bekende (super)rijken.
Daarna over Rodea Drive (één van de duurste winkelstraten ter wereld) gewandeld. Alle bekende Europese modehuizen zijn hier present. Niemand bekend tegengekomen maar dat verwondert ons niet gezien wij niet echt op de hoogte zijn van de amusementswereld.

Rodeo Drive

Hollywood
Daarna richting Hollywood Boulevard bekend om ondermeer de Walk of Fame. Eigenlijk viel dit gedeelte tegen, de straat oogde heel ouderwets, zelfs vuil en voorbijgestreefd. Aangezien wij geen filmfans zijn, was er voor ons niet veel te zien. De straat teert op haar naam en faam van vroeger, en bestaat hoofdzakelijk uit gift shops voor toeristen.

Hollywood Blvd

Vrijdag 2 november

LA Downtown
De skyline van Downtown wordt hoofdzakelijk gevormd door het Business District. Omdat mensen hoofdzakelijk hier werken en niet wonen, is het niet zo aantrekkelijk om hier rond te lopen zoals in bv. NY, Chicago of San Francisco.

De skyline in de smog

De zonnestralen zijn duidelijk te zien door de smog

Bradbury Building

Parkeren in LA is niet altijd even simpel

Malibu
Malibu ligt noordelijk van LA en is gekend als woonplaats van bekende supersterren. Sommige huizen zijn op het strand gebouwd. Boven op de heuvels zijn de grote dure villa's gebouwd.

Malibu Beach

Etentje bij Kristine en Alain
's Avonds waren we uitgenodigd bij Kristine en Alain om te komen eten. Heerlijk gegeten, gewoon nog eens Belgische keuken. Daarna bekomen in de jaccuzi en het zwembad.
Eigenlijk hebben we tijdens onze trip al veel verschillende keukens geprobeerd: Japans, Chinees, Afghaans, Italiaans, Turks en uiteraard Amerikaans. Eigenlijk is uitgaan eten in Amerika veel leuker dan in België. Je wordt direct bediend met water en de menukaart, het eten laat nooit lang op zich wachten en achter de rekening moet je zelden zelf vragen. Alles gaat hier veel sneller (niet alleen fast food maar ook fast service). En kan bij je eten bv. enkel water drinken, zonder dat ze iets extra aanrekenen of morren. De gewoonte om steeds water te serveren mogen (moeten) ze in België direct overnemen.

Halloween

2007-11-05T08:35:00.000+01:00

Woensdag 31 oktober

Traditiegetrouw wordt hier de dag voor Allerheiligen, Halloween gevierd. Hoewel Halloween alsook Allerheiligen geen feestdag is, wordt het door iedereen gevierd.
Wij werden door Kristine uitgenodigd om mee Halloween te vieren in Marina del Rey. Kristine heb ik via het internet leren kennen. Zij woont samen met haar man Alain en dochter Axelle in LA (zie haar webblog hiernaast). Ondanks we Kristine en haar familie nog nooit hadden ontmoet, is dit 200% meegevallen, leuke en lieve mensen.
Eerst hadden we bij Kristine afgesproken, samen met nog andere vrienden om pizza en Kroatische goulash te eten. Daarna zijn we, eveneens verkleed en in het bezit van een beker wijn, de straat opgetrokken.

Dus Halloween werkt als volgt: de kinderen gaan van deur tot deur en zeggen dan "trick or treat". Daarna krijgen ze snoep. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat Halloween een combinatie is van Nieuwjaarszingen en Carnaval.
Er wordt hier ontzettend veel geld uitgegeven aan decoratie. Verschillende huizen zijn dan ook echte Halloweenjuweeltjes. Zelfs honden zijn verkleed.
Een unieke ervaring om een echte Halloween hier mee te mogen maken.
Merci Kristine!

Axelle

groepsfoto

Tiny en Kristine

Alain als vampier

Halloween- versiering

Aardbeving

2007-10-31T07:38:00.000+01:00

Vanavond, dinsdag 30 oktober om 20.04 uur lokale tijd (04.04 uur Belgische tijd), is er in Californië een aardbeving geweest. Het epicentrum lag 9,2 km onder het aardoppervlakte, nabij de stad San Jose en was tevens voelbaar in San Francisco. Jeff belde ons onderweg op of we ook iets gevoeld hadden. Spijtig genoeg niet, we zaten in de auto. We hadden het er gisteren nog over met Jeff, aardbevingen en San Francisco, en hoe ze er mee omgaan. De aardbeving had een sterkte van 5,6 op de Schaal van Richter. De eerste berichten spreken van geen schade of gewonden.

In 1906 was er de grote aardbeving in SF en in 1989 was er de laatste grote beving met enige schade en slachtoffers. Volgens Jeff komt er één maal in de 100 jaar een grote beving voor en wordt er tussen dit en 20 jaar terug één verwacht.

Hieronder een artikel over de voorspelling van een nieuwe beving in San Francisco:

'San Francisco wacht nieuwe beving'

Gepubliceerd op dinsdag 18 april 2006

Seismologen vrezen dat de Amerikaanse stad in de komende dertig jaar nog een keer door een zware aardbeving (minimaal 6,7 op de schaal van Richter) wordt getroffen.
Dat staat in twee verschillende rapporten die de komende week op een speciale conferentie besproken zullen worden. De conferentie vindt juist nu plaats omdat het vandaag precies 100 jaar geleden is dat de stad door een zware aardbeving werd getroffen.

Verwachte slachtoffers
De driedaagse '100th Anniversary Earthquake Conference' omvat de grootste conferentie op het gebied van aardbevingen die ooit is gehouden. Ruim 2500 deskundigen praten elkaar bij over de nieuwste seismologische inzichten en aanverwante zaken.

Twee rapporten krijgen speciale aandacht. Het ene, specifiek voor deze conferentie samengestelde rapport 'When the Big One Strikes Again', heeft het verwachte aantal slachtoffers en de verwachte schade becijferd indien de Califorische stad net als een eeuw terug door een beving van 7,6 op de Schaal van Richter zou worden getroffen.

Mocht de stad door zo'n gelijkwaardige aardschok worden getroffen, dan veroorzaakt dat volgens de berekeningen 1800 tot 3400 dodelijke slachtoffers. Ruim 90.000 gebouwen zouden verwoest of beschadigd worden en zo'n 250.000 huishoudens zouden hun onderkomen verliezen.

De stad telt, met de omliggende voorsteden erbij, tegenwoordig zo'n 7 miljoen inwoners. In dacht licht bezien valt het aantal verwachte slachtoffers nog mee, hetgeen te maken heeft met de strenge bouwvoorschriften die sinds 1970 van kracht zijn. Nieuwbouw dient sindsdien 'aardbevingbestendig' te zijn.

Animaties
Het andere rapport, samengesteld door de US Geological Survey (USGS), toont via driedimensionale computer-animaties aan hoe de trillingen van de aardbeving van 1906 verliepen en hoe zulke trillingen zouden verlopen als de aardbeving op een andere plek in de gevreesde San Andreasbreuk zou plaatsvinden.

Mocht het epicentrum van zo'n beving noordelijker in de breuklijn liggen, dan veroorzaakt dat gelijkwaardige of iets zwaardere trillingen in vergelijking met de aardschok van 1906. Een beving meer zuidwaarts zou aanzienlijk zwaarder kunnen uitpakken.

Haywardbreuk
Hoewel de seismologen de beving van 1906 via driedimensionale computer-animaties uitstekend kunnen nabootsen, blijft het voorspellen van een nieuwe beving een hachelijke zaak.

Niemand weet precies waar en wanneer zo'n aardbeving zich weer voor zou kunnen doen, maar vrijwel alle seismologen zijn er erover eens dat een grote aardbeving onvermijdelijk weer zal plaatsvinden.

In de ondergrond van Californië bevindt zich een gevoelig netwerk van scheuren die tegen elkaar aan schuren. Naast de San Andreasbreuk , wordt vooral de Haywardbreuk, die onder enkele kwetsbare gebieden van San Francisco doorloopt, als zeer gevaarlijk aangemerkt.

De laatste krachtige aardbeving in het gebied was de zogeheten Loma Prieta-aardbeving in 1989, die een kracht had van 7,1 op de schaal van Richter en tenminste 63 doden veroorzaakte.

Telefoonnummer + digitale camera

2007-10-30T06:14:00.000+01:00

Vrijdag 26 oktober

Momenteel verblijven we in San Francisco bij vrienden van Gary en Gail (ons gastgezin in Tempe bij Phoenix).
Jeff, Yoko en hun zoontje Issac wonen in centrum San Francisco, Mission District. Yoko verblijft momenteel in Japan om er les te geven.
Jeff werkt voor T-Mobile en heeft hierdoor een sim-kaart 'te veel' welke wij tijdens ons verblijf in de States mogen gebruiken. Dus vanaf heden kan iedereen die ons mist steeds bellen naar 001-925-300-5355. Denk er wel aan dat het 8 uur verschil is (en vanaf volgend weekend terug 9 uur gezien ze hier een week later het uur verzetten).

Vandaag hebben we met de auto in San Francisco rondgereden. We hebben de 49 mile scenic drive gevolgd. Dit is een route met de auto langsheen de mooiste punten van de stad. Wij hebben hiervan mooie foto's genomen doch om technische redenen kunnen we ze niet tonen.

Die technische redenen zijn als volgt: Tiny heeft de camera op één van de laatste uitzichtpunten vergeten op een bank.
Direct teruggereden, wat niet altijd simpel is in San Francisco met éénrichtingsstraten, maar weg was de camera. Bye bye foto's.

Nu blijkt dit toch in de familie te zitten: Tiny's zus, Heidi, heeft eveneens op een trip in San Francisco haar camera verloren.

Dan maar gaan shoppen bij Best Buy, een nieuwe camera gevonden en daarna betaald met de plastic dollars. Leve de credit card.

Hierboven onze oude Sony-camera (waar we overigens toch niet tevreden van waren).

Links onze nieuwe Canon-camera.

Foto met Mayor Richard M. Daley

2007-10-30T06:07:00.001+01:00

Hieronder een foto genomen tijdens ons bezoek aan de burgemeester van Chicago.

Van links naar rechts:
Father Dan, 'Richie', Peter en ik

San Francisco

2007-10-26T07:44:00.000+02:00

Zaterdag 27 en zondag 28 oktober

San Francisco is een heel compacte stad waardoor je bijna alles te voet kan doen. Het enigste obstakel, letterlijk dan, zijn de heuvels. SF is gebouwd op enkele tientallen heuvels waarvan sommige steilste stukken 30% en meer bedragen. Zaterdag Financial District, Union Square, Nob Hill en Chinatown bezocht alsook snel door het toeristische Fisherman's Warf gewandeld. 's Avonds met Jeff bij 'den Turk' gaan eten en nadien nog een autoritje door de stad gemaakt waarbij we Mission en Castro district bij nacht hebben gezien. Zaterdagavond was in de uitgaansbuurt van Mission en Castro District bijna de helft van de mensen verkleed, alsof het carnaval was. De grote homogemeenschap in het Castro District viert elk jaar Halloween op straat in de meest opvallende verkleedkleren. Politie hield dit jaar een extra oogje in het zeil omdat het vorig jaar uit de hand was gelopen. Daarna zijn we bij Jeff thuis nog blijven napraten met Brigitta, de Duitse babysitter van Issac. Zondag stond o.a. North Beach, Telegraph Hill met Coit tower, Russian Hill met Lombard Street en Pacific Heights op het programma. 's Avonds nog op z'n Japans gegeten in Japantown en de zonsondergang boven de stad vanop Alamo square gezien. SF is een bizarre stad, in geen enkel opzicht Amerikaans. De stad is heel ruimdenkend, er wordt tegen alles en nog wat geprotesteerd. Tevens zijn er opvallend veel daklozen wat te verklaren valt door het goede weer het ganse jaar door. Normaal vriest het nooit in SF. Veel van deze daklozen zijn psychisch gestoord en ex-militairen welke in Vietnam en Korea dienst hebben gedaan.

Maandag 29 oktober

Vandaag naar de universiteit van Berkeley geweest om het labo van Frederic Theunissen te bezoeken waarmee Tiny het voorbije jaar nauw heeft samengewerkt. Frederic was vandaag net ziek, maar zijn doctoraatstudenten hebben ons het labo rondgeleid. De campus hier is 1 van de groteren en telt 33000 studenten. Nadien nog gaan shoppen om gepaste Halloweenkledij te vinden. Keuze genoeg in dit land maar toch blijft dit een moeilijke opdracht. We waren duidelijk niet de enigen die nog een gepaste outfit moesten zoeken. Rond deze tijd van het jaar gaan er in de grote en kleinere steden specifieke Halloween winkels open en zij sluiten hun deuren weer na 1 november. Je vindt er allerhande verkleedkleren voor klein en groot, akelige attributen en decoratie voor thuis.

Tiny, Jeff en kleine Issac op de zaterdagse markt aan Ferry Building.

Cable car thv het draai- platform.

Lombard Street in Russian Hill. De haarspeld- bochten brengen de hellings- graad van 27% terug naar 16%.

Victoriaanse huizen.

Zonsondergang vanop Alamo Square.

Het stadhuis bij nacht.

Golden Gate Bridge, San Francisco, CA

2007-10-26T06:49:00.001+02:00

Donderdag 25 oktober

Vanuit het noorden via Coast Highway 1 naar San Francisco gereden: prachtige natuur met rotsstranden, glooiende heuvels met bossen, grasland en dieren.

's Middags geluncht op het strand en een dutje gedaan onder de stralende zon.
Op het strand stonden waarschuwingsborden voor zwemmers: opgepast voor haaien!!! De prachtige Amerikaanse fauna en flora is toch niet te vergelijken met de onze.

We hebben momenteel met onze huurauto reeds 4.500 km afgelegd. De witte kleur van de eerste dag is verdwenen. Autorijden in de VS is toch veel prettiger en minder vermoeiend dan in Europa.

De Golden Gate Bridge bekeken vanuit de noordzijde. Achter de brug ligt de skyline van San Francisco. Morgen via de Golden Gate naar San Francisco.

San Diego branden

Tot op heden nog niets gemerkt van de branden. Normaal gezien trekken we na San Francisco verder naar LA en nadien naar San Diego, vanwaar we onze terugvlucht hebben. Normaal gezien zal er geen probleem zijn, downtown San Diego en de luchthaven zijn niet bedreigd door de branden. Zojuist vernomen op het nieuws hier: tot op heden 1.800 huizen vernield en 7 doden.
En door de branden maken vele Mexicanen er gebruik van om de grens over te steken gezien de controle moeilijker is.

Toen we in 2005 een trip maakte van Chicago naar LA, was er orkaan Katrina.
Hopelijk houdt Immigrations ons niet tegen bij een volgend bezoek aan de VS. Ze gaan ons misschien als een risicofactor beschouwen!

Redwood NP & SP

2007-10-26T06:15:00.000+02:00

Woendag 24 oktober

Tijdens het migratieseizoen kan je vanop de hoger gelegen rotsen walvissen in de oceaan waarnemen. En jawel we hebben er (met behulp van de verrekijker) enkele kunnen zien!

Redwood National Park wordt gevormd door Coast Redwoods, de hoogste bomen die op aarde voorkomen. De bomen behoren tot de familie van de Sequoia's en is de grootste en ook de snelstgroeiende boom ter wereld. Een boom kan tot 122 meter hoog worden, en de omtrek van de boom aan de voet is maximaal 7 meter. De meeste bomen worden zeker 600 jaar oud, sommige exemplaren worden zelfs 2000 jaar. Ook tref je hier veel dieren aan, zoals herten, wasberen, pelikanen, visarenden, mountain lions en zelfs zwarte beren.

De kust van Noord Californië is de enige plek ter wereld waar de omstandigheden precies goed zijn voor de Coast Redwood. De combinatie van geografische lengte, klimaat en hoogte beperkt het gebied waar deze bomen kunnen groeien tot enkele honderden mijlen. De temperaturen zijn hier heel gematigd, en er is gedurende het gehele jaar voldoende aanvoer van water. De voornaamste doodsoorzaken zijn de invloed van de mens (tijdens de 19e eeuw zijn erg veel bomen omgehakt), en harde wind. Redwoods hebben geen hoofdwortel, de wortels gaan niet dieper dan 3 à 4 meter en strekken zich 20 tot 27 meter uit. Samen met de aangrenzende State Parks is het Redwood National Park uitgeroepen tot een World Heritage Site and International Biosphere Reserve. Dit zijn bijzondere gebieden die wereldwijd bescherming krijgen.

Crater Lake NP

2007-10-26T05:44:00.000+02:00

Dinsdag 23 oktober

De week voor ons bezoek had het enkele dagen gesneeuwd waardoor de meeste wegen afgesloten waren. Tijdens de zeer lange
winter zijn veel wegen in het park niet begaanbaar en enkel drie maanden per jaar geopend.
Crater Lake is het enigste nationale park in de de Staat Oregon. Het is ongeveer 7.700 jaar geleden ontstaan toen de 3.660 meter hoge Mount Mazama instortte als gevolg van een vulkanische uitbarsting. Het meer heeft een diameter van 8 kilometer, en wordt omringd door steile rotswanden die tot 600 meter boven de oppervlakte van het water uitsteken. Gemiddeld is het meer 457 meter diep. Op één punt bereikt het meer een diepte van 589 meter, en het is daarmee het diepste meer in de Verenigde Staten en het op zes na diepste meer ter wereld. Crater Lake is één van de meest heldere meren ter wereld, en het heeft een prachtige, opvallend diepblauwe kleur.

's Avond was het plan om naar de kust in Oregon door te rijden en vandaar uit zuidelijk te rijden langsheen de kust naar Redwood. We hebben ons plan toch moeten wijzigen. Bleek dit een zeer bochtig weggetje te zijn, geen tweerichtingsverkeer mogelijk zonder enige vorm van bewoning, gsm-ontvangst of wat dan ook (een doorsnee Ardennenweggetje was er niks tegen). Gemiddelde snelheid 30 km/u en we moesten zo ongeveer 120 km afleggen. Op zich geen probleem maar ondertussen was het wel donker geworden dus toch maar voor de zekerheid teruggedraaid en een motel gezocht in de bewoonde wereld.

Lake Tahoe & Lassen Volcanic NP

2007-10-22T07:54:00.001+02:00

Maandag 22 oktober

Lake Tahoe

Lake Tahoe ligt op de grens met Californië en Nevada. Het is het derde diepste meer van Noord-Amerika en een heel populair vakantie- oord zowel in de zomer als de winter. In de omliggende bergen wordt er in de winter geskied. In 1960 zijn hier de Olympische Winterspelen gehouden.

Lassen Volcanic NP

De laatste vulkaanuit- barsting op het vasteland van de VS, voor Mount St. Helens, was die van Lassen Peak, één van de grootste kegel- vormige vulkanen ter wereld (3.187 m). De heftigste eruptie heeft plaatsgehad in 1915, toen het een gigantische wolk van rook, stoom en as meer dan 10 kilometer de atmosfeer in blies.

Yosemite NP

2007-10-22T07:53:00.000+02:00

Zaterdag 20 en zondag 21 oktober

Mono Lake

Op weg van Death Valley NP naar Yosemite NP gestopt bij Mono Lake. Mono Lake is meer dan 1 miljoen jaar geleden ontstaan, het is een van de oudste meren van heel Noord-Amerika. Het heeft een oppervlakte van ruim 150 km². Een van de meest opvallende kenmerken is de aanwezigheid van vreemd gevormde kalksteentorens in het water en op de oever. Deze torens worden tufa’s genoemd. Het duurt vele jaren voordat een tufa is gegroeid. De torens zijn naar schatting 200 tot 900 jaar oud. Het water van het meer is liefst 8 keer zo zout als zeewater.

tufa's in Mono Lake

zonsonder- gang bij Mono Lake

Yosemite NP

Op weg naar Yosemite NP vernemen we dat de toegangsweg, Tioga Road, afgesloten is wegens slechte weersomstandigheden. Wanneer we bij Mono Lake toekomen en ons informeren bij de Ranger, blijkt de weg 20 minuten daarvoor terug opengesteld te zijn. Onderweg op de Tioga Road zien we de reden van afsluiten: sneeuw!!! Tioga Road is de hoogst gelegen weg in de VS. En van uitersten gesproken: vrijdag zaten we op de warmste plek van de VS, met de laagst gelegen weg en een dag later zitten we in de sneeuw op de hoogst gelegen weg van de VS. Gelukkig is het weer omgeslagen en komt de zon terug piepen. Omdat het weekend is, is het ontzettend druk in Yosemite. We vinden een slaapplek in Curry Village. Het betreft een permanente 'camping' met o.a. tenten. De tenten zijn uitgerust met enkel een bed en verlichting. Geen water en vooral geen verwarming! En dit bij temperaturen die 's nachts rond het vriespunt liggen. Hiervoor durven ze dan nog $80 + tax vragen.
Je moet tevens al je voeding in bear lockers wegsteken. Geen voeding of cosmetica in de auto of tent bewaren. Zelfs eten klaarmaken in of rond de tent is verboden.
Voor de tent staat een grote metalen kast om al deze producten in op te bergen.

Yosemite Valley is één van de drukst bezochte plaatsen in de VS met aan de ene kant Half Dome, een 670 meter hoge rots (de steilste in de VS) en aan de andere kant El Capitan, een 900 meter hoog blok graniet. Yosemite is tevens gekend voor zijn grote watervallen (waaronder twee van de hoogste ter wereld). De bekendste waterval is Yosemite Falls (739 meter) en de vijfde waterval van de wereld (qua hoogte). De waterval wordt gevormd door smeltwater en vanaf augustus staat ze dan ook droog.

De 2 bekendste rotsformaties in Yosemite Valley zijn:
1. Half Dome (2693 meter)
Deze gladde halve koepel is het meest markante herkenningspunt van Yosemite Valley. De rots torent 1200 meter boven de bodem van de vallei uit.
2. El Capitan (2307 meter)
Deze grootste granieten monoliet ter wereld, die 900 meter boven de vallei uittorent, is erg populair bij ervaren klimmers.

Het mooiste uitkijkpunt in Yosemite National Park heet Glacier Point, een uitkijkpunt op bijna 1000 meter hoogte, vanwaar je een spectaculair uitzicht hebt over de vallei.

Glacier Point met zicht op Half Dome

El Capitan

Natuur- pracht langsheen de Tioga Road

God Bless America...

Death Valley NP

2007-10-20T08:42:00.001+02:00

Vrijdag 19 oktober

Death Valley is de heetste, droogste en laagste plek van heel Noord-Amerika. De vallei bevindt zich voor een belangrijk deel beneden het zeeniveau, en wordt omringd door hoge bergtoppen die vaak met sneeuw zijn bedekt. De hoogte in Death Valley variëert van 86 meter onder het zeeniveau (Badwater) tot 3.368 meter boven het zeeniveau (Telescope Peak).
De unieke flora en fauna hebben zich aangepast aan de extreme omstandigheden. Je vindt hier prachtige zandduinen, uitzonderlijk mooie rotsformaties, schitterende woestijnlandschappen, kraters. De hoogste temperatuur die ooit in het park werd gemeten – in juli 1913 - was 56,7 graden Celcius. De extreme hitte van Death Valley is vooral voelbaar in Badwater; deze zoutvlakte ligt 85,5 meter onder zeeniveau, en is daarmee het laagste punt van het hele westelijke halfrond.

zandduinen nabij Stovepipe Wells

Badwater, 85,5 meter onder zeeniveau

Zabriskie Point, woestijn- landschap met grillig gevormde, kleurrijke rotsen

Las Vegas

2007-10-20T08:41:00.001+02:00

Donderdag 18 oktober

Hooverdam op weg naar Las Vegas

Vegas, the Cin City. Wat er over Vegas te vertellen valt: veel, heel veel! Maar het spreekwoord hier zegt:
What happens in Vegas, stays in Vegas!

Las Vegas Blvd oftewel The Strip by night

Grand Canyon NP

2007-10-17T18:06:00.001+02:00

Zoals jullie wel hebben gemerkt, hebben wij het enkele dagen zonder internet moeten stellen.
Woensdag 17 oktober stond Grand Canyon op het programma. We waren nu voor de tweede maal in Grand Canyon en het blijft 1 van onze favorieten.
’s Morgens heel vroeg opgestaan om de zonsopgang op Mather Point te gaan bewonderen. Het was koud, heel koud, de temperaturen waren 's nachts onder het vriespunt gezakt maar het zicht was adembenemend. Later op de dag zijn we afgedaald in de canyon voor een wandeltocht van 4 uur, de Kaibab Trail gevolgd tot voorbij Cedar Ridge. Afdalen ging makkelijk, terug naar boven wat moeilijker. Overdag was de temperatuur in de canyon boven de 30°C. Blij dat we de Grand Canyon nu ook te voet hebben kunnen zien. Volgende keer hopen we af te dalen tot aan de Colorado River, een tweedaagse tocht. Of misschien wel een rafting meerdaagse op de Colorado River?

Zonsopgang bij Mather Point

Saguara NP

2007-10-16T06:53:00.000+02:00

Maandag 15 oktober onze huurauto opgepikt op de luchthaven en daarna verder gereden naar Tucson, AZ. Dit ligt een 2,5 uur rijden ten zuiden van Phoenix, richting de Mexicaanse grens. Ten westen van Tucson ligt het Nationale Park Saguara, bekent om zijn saguara-cactussen.
De veelarmige saguaro-cactus is het symbool van de staat Arizona. Het is de grootste en een van de langzaamst groeiende van alle cactussoorten. Op een leeftijd van 50 jaar is de cactus nog maar 2 meter hoog. Als hij rond de 75 is, vertakt hij zich voor de eerste keer, hij kan wel 40 'armen' krijgen. De saguaro bereikt zijn volle lengte als hij ongeveer 150 jaar oud is.
Ze kunnen wel 15 meter hoog worden en 200 jaar oud worden. De saguaro groeit voornamelijk is de Sonoran Desert, een van de warmste en droogste gebieden van Amerika. In de zomer wordt het al gauw 40º Celcius, en in de meeste jaren valt er minder dan 30 cm neerslag. Soms is het maanden achtereen droog. De planten en dieren die hier leven, hebben zich aan deze omstandigheden aangepast. Volwassen planten wegen tot 8 ton, vooral omdat ze ontzettend veel water kunnen vasthouden. Het wortelstelsel van een saguaro spreidt zich in alle richtingen tot 30 meter uit, en ligt maar 5 centimeter onder de oppervlakte. Na een regenbui kan de cactus zoveel water opzuigen, dat hij er twee jaar op kan teren.

Tevens het Arizona-Sonora Desert Museum bezocht waar de fauna en flora van de locale woestijn te bezichtigen zijn. Het weer was weer fantastisch, naar Belgische normen een hete zomerdag, naar locale normen een koele herfstdag! Temperatuur klom richting de 30°C en geen wolkje te bespeuren aan de blauwe hemel.
We verblijven momenteel nog steeds bij Gary en Gail, Amerikaanse kennissen.
Het programma voor dinsdag is nog onzeker, vermoedelijk richting Grand Canyon.

Vlucht AA 89

2007-10-13T16:07:00.000+02:00

'The Bean' in Millenium Park
Me and Judd
Halloween- versiering bij de McManus, Pete's buren

Tiny's vlucht van Brussel naar Chicago is vertrokken met 2u20 vertraging.
Dit heeft als gevolg dat ze haar aansluiting naar Phoenix ook zal missen. Gelukkig is er 's avonds nog een vlucht naar Phoenix maar met als gevolg dat haar reistijd verlengd wordt met zeker 4u30. Ik heb zojuist bij AA geïnformeerd of ik ook niet de avondvlucht kon nemen doch er was nog enkel plaats in First Class...

Donderdag 11 oktober zou ik met Peter meegaan naar een conferentie over industriele vastgoed. Doch op de allerlaatste moment zijn de plannen gewijzigd.
Ik had via Wim contact met een medewerker, Judd, van Porsche. Wim vroeg hem of ik niet eens kon langskomen. Was er die dag toch juist een evenement. Alle nieuwe klanten van Porsche werden uitgenodigd om op een circuit te komen rijden. En ik was bij de gelukkige! Heel de dag toerkes rijden en daarbij nog lekker eten!

Op 31 oktober wordt hier Halloween gevierd. Bij veel mensen en zelfs in de inkomhal van het stadhuis, hangt er Halloweenversiering. Toch ongelooflijk hoe de mensen hier reeds een maand op voorhand daar naar toeleven.

911

2007-10-13T00:39:00.000+02:00

Woensdag 10 oktober heb ik op aanraden van Mayor Daley het 911 call center van Chicago bezocht. Ik dacht daar niet al te veel te zien maar wat ik heb heb gezien is gewoonweg onvoorstelbaar.
In het call center komen alle dringende (911) alsook niet dringende (311) oproepen binnen voor de stad Chicago, gemiddeld 20.000 oproepen per dag.
Bij elke oproep die binnen komt, komt direct de gegevens van de abonnee en de plaats van waar hij belt, zelfs met een gsm, op het scherm. In november krijgt elke call taker een nieuwe tafel zodat bij elke oproep tevens de camerabeelden worden getoond van de plaats of straat vanwaar het slachtoffer belt!
Als ik 911 in het Nederlands bel, dan wordt ik binnen de minuut doorverbonden met een tolk.

Verder komen in het call center alle camerabeelden van Chicago binnen.
Het is zelfs zo dat er camera's hangen die bv. op geweerschoten reageren en zich onmiddellijk naar de plaats van het delict richten. Het is reeds gebeurd dat ze het slachtoffer nog zien neervallen en de dader zien wegvluchten met het pistool in zijn hand.

Het call center is in geval van grote evenementen of nood ook een crisiscentrum waar allerlei diensten samenkomen.
Zij hebben toegang tot allerlei gegevens.
Eén druk op het scherm en ze hebben alle vliegtuigen in kaart die momenteel in de lucht hangen, met snelheid, route, vluchtnummer, actuele hoogte,...
Radarbeelden van het weer, 3D beelden van de stad, noem het op en ze toveren het op het scherm met de nodige info erbij.

In het center zit tevens een afdeling van de stad die o.a. de vuilnis ophalen maar ook in de winter sneeuw ruimen en strooien. Op belangrijke invalswegen hebben zij toestellen staan welke infraroodstralen op het asfalt 'schieten' zodat ze de temperatuur van de weg meten. In combinatie met het weerbericht en de eventuele neerslag beslissen ze of er gestrooid moet worden of niet.

Het gebouw op zich is explosiebestendig en alles is dubbel voorzien, de electriciteitstoevoer, water, gas, batterijen, generators,...
Verder is het gebouw voorzien van een fitness ruimte en perszaal.

Het center heeft doorheen de stad zijn eigen telefoonlijnen aangelegd zodat in geval van nood er steeds telefoonverkeer mogelijk is.

Natuurlijk hebben ze mij nog niet alle mogelijkheden verteld die er voor handen zijn dus het is gewoonweg ongelooflijk welke mogelijkheden er allemaal zijn.

Chicago en burgemeester Richard M. Daley

2007-10-10T10:00:00.000+02:00

Mayor Daley's office

Groen dak van het stadhuis met de bijenkasten

De skyline by night met het grootste gebouw van Noord-Amerika, de Sears toren

Sinds maandag ben ik terug in Chicago. Home sweet home...
Het is altijd leuk om terug in Chicago te zijn.
Tijdens mijn vlucht heb ik een leuke Amerikaanse dame uit Wisconsin leren kennen wiens dochter in Wiekevorst woont.
Het weer was de afgelopen weken extreem 'hot' hier. Vorig weekend was het de marathon van Chicago en door de hitte viel er één dode.
Vandaag (dinsdag) was het nog prachtig weer doch je voelt dat het aan het veranderen is en normaal zal het weer tegen het einde van de week flink gaan afkoelen met herfstweer als gevolg. Ondanks de lage temperaturen is het voordeel hier van herst- en winterweer dat er toch meestal zon schijnt met daarbij een blauwe hemel.

Op dinsdag 9 oktober om 3 PM stond een ontmoeting op het programma met de burgemeester van Chicago, Richard M. Daley. De man is gewoonweg een icoon hier. Zijn vader was reeds verschillende ambtstermijnen burgemeester van Chicago en 'Richie' is sinds 1989 burgemeester. Nog één ambtstermijn erbij en hij is de langst regerende burgemeester ooit van Chicago. Hij is gewoonweg fantastisch. Je merkt dat wanneer je met hem praat. Zijn grootste ambitie is om in 2016 de Olympische Spelen naar Chicago te halen. Gezien mijn Belgische afkomst vroeg hij mij of ik geen goed woordje kan doen bij Jacques Rogge... Natuurlijk ga ik dat doen!
De ontmoeting met de burgemeester was geregeld door Father Dan, pastoor van Bridgeport, een wijk in de South Side of Chicago. De man is echt knettergek maar dan positief opgevat. Wat hij allemaal deed en zei op de weg naar het stadhuis is gewoonweg niet vatbaar voor publicatie.
Na de ontmoeting zijn we naar het dak van het stadhuis gegaan. Daley is erg begaan met het milieu en daarom is het dak van het stadhuis uitgerust met een groen dak. Er staan zelfs twee bijenkasten op het dak van het stadhuis!
Woensdag staat er een business trip op het programma: op aanraden van de burgemeester ga ik de 911 centrale bezoeken van Chicago.

's Avonds nog een stapje gezet in de North site of Chicago zijnde Old Town, één van de betere en gegoede wijken van Chicago.

New York City

2007-10-09T16:52:00.000+02:00

Zich van Rockefeller Skydeck op Empire State Building en Manhattan.

Times Square by night.

Central Park met zicht op Manhattan.

Het Vrijheidsbeeld met de skyline of Manhattan.

Voor wie het nog niet wist, van donderdag 30 augustus tot maandag 3 september, hebben wij een citytrip naar New York City gemaakt.
In enkele woorden NYC omschrijven: druk, duur, uitersten en natuurlijk een wereldstad.
Ik had heel de citytrip georganiseerd zonder dat Tiny hiervan wist. Twee dagen op voorhand gezegd dat ze de koffers mocht pakken maar de bestemming bleef nog topsecret.

New York is Amerikaans en toch weer niet, New York is gewoonweg New York, met niets te vergelijken. In deze stad is alles te vinden en te koop.
In een notedop wat we hebben bezocht: Vrijheidsbeeld + Ellis Island, Wallstreet + NYSE, Ground Zero, Italiaanse & Chinese wijk, Central Park, Times Square, UN hoofdkwartier, Rockefeller toren en rondritten gemaakt door Manhattan, Brooklyn & Harlem.

Ons hotel was tevens een aanrader, prachtig ingericht en dichtbij the Empire State building: Hotel Roger Williams (http://www.hotelrogerwilliams.com/home.php)

Baggage claim

2007-10-09T16:28:00.000+02:00

Voor wie geïnteresseerd is hoe het verhaal is afgelopen met ons baggageverlies met Oudjaar:

British Airways heeft ons €400 terugbetaald. Dit is een schoon bedrag maar het dekt niet al onze onkosten. Na een reactie van ons, bleef BA bij dit bedrag.
Beter dan niets uiteraard maar onze leuze luidt voortaan:
nooit meer British Airways en nog minder vliegen via Londen Heathrow!!!
3 maal via Londen gepasseerd en 2x baggage kwijt en komt daarbij nog eens de urenlange wachtrijen voor de veiligheidscontrole (zelfs na het uitstappen van een vlucht uit de VS). En een luchthaven die veel te klein is en een grondige opknapbeurt nodig heeft.

Ski trip in Wassau

2007-01-08T22:31:00.000+01:00

De ski trip was fantastisch. Het skigebied is natuurlijk niet te vergelijken met de Alpen, maar er waren wel voldoende pistes om nog eens heel wat 'miles' op de latten af te leggen. 's Avonds was het volledige skigebied verlicht, jawel... die Amerikanen toch. Dat nachtskieen willen we zeker nog eens over doen. Een onbeschrijfelijk gevoel als je 's avonds laat nog aan het skien bent terwijl je beneden de lichtjes in het dal ziet. Nadien met z'n allen in de whirlpool, zalig...

Onderweg naar huis zijn we nog gestopt in Milwaukee (staat Wisconsin). Eerst daar lekker gegeten, dan een wandeling gemaakt doorheen de stad, en daarna naar den basketbal gaan zien. Het was een wedstrijd tussen twee universiteiten, van Milwaukee en New York. We hadden een klein stadion verwacht, maar niets is minder waar... Een stadion nog groter dan ons sportpaleis, en bijna iedereen gekleurd in geel, de kleur van de plaatselijke basketbalploeg.
De studenten van de universiteit die het best basketbal kunnen spelen worden als spelers geselecteerd. Dit seizoen werd ook een student van Senegal gevraagd om in de universiteit van Milwaukee te studeren, omwille van zijn talent in basketbal. De spelers studeren gratis, het studiegeld is normaal zo'n 20.000 dollar per jaar.

Vandaag vliegen we weer naar huis. Alles is ingepakt, en Peter zal ons dadelijk naar de luchthaven brengen. Dinsdag landen we in Zaventem om 12u30.

Galena Illinois

2007-01-05T15:40:00.000+01:00

Eerst en vooral nog enkele foto's van onze Oudjaarsparty.

Enjoy it!

Peter (reeds onder invloed), Jurgen, Jill en Tiny

Jurgen, Kim en Jill

Jill, Tiny en Jeremy

Jurgen en Jeremy closing the party

Galena was prachtig. In tegenstelling tot de rest van Illinois is Galena heuvelachtig met bochtige wegen. Het stadje heeft veel oude villa's.
Galena heeft ook een hele geschiedenis. Een aanrader en ideaal dus om het drukke Chicago eventjes te ontvluchten.
En voor het eerst in verschillende jaren lag er hier geen sneeuw maar was het zonnig en vrij warm. Misschien dan toch een global warming hier in de US?

Onderweg nog gestopt in Apple Canyon State Park om te wandelen.

Op onze terugweg heeft het verschrikkelijk hard geregend met vele ongelukken als gevolg. Soms niet verwonderlijk als je ziet dat je bij regenweer nog wordt ingehaald door vrachtwagens die 110 - 120 km/u rijden.

's Avonds nog even in Morris gestopt om de auto van Mike, Pete's vader, in te leveren en samen Mexicaans te eten. Mike was net terug van een vakantie op Hawai.

Vandaag vertrekken we naar Wausau, Wisconsin om te gaan skien. De rit zal ongeveer 5 a 6 uur duren. Er ligt sneeuw die vooral van de sneeuwmachines komt. Zaterdag gaat het misschien nog eens sneeuwen.
Op onze terugweg zondagavond, stoppen we in Milwaukee om naar collegebasketbal te gaan kijken van de Marquette University. De match wordt zelfs nationaal uitgezonden.

Father Dan

2007-01-03T15:00:00.000+01:00

Om met goed nieuws te beginnen: maandagavond is de tweede koffer terecht gekomen.
De story is nog niet helemaal gedaan want bij onze terugkomst moeten we al onze onkosten zien terugbetaald krijgen. Benieuwd hoe dit gaat aflopen.

Maandag was op het Nieuwjaarsfeestje de priester, father Dan aanwezig.
Is hij het tegenovergestelde wat je van een priester zou verwachten.
Hij ging Tiny eens een zinnetje leren om tegen Megan, Pete's zuster en babbelkous, te zeggen: Just say 'FUCK YOU' to her!!
Of hij Frans kon spreken? Nee maar French kiss kon hij wel!
En dan nog maar te zwijgen dat hij op een keer in een homobar terecht was gekomen.
In de parochie wordt al lachend gezegd dat wanneer Father Dan in de buurt is je geen schrik moet hebben voor je kinderen maar wel voor je vrouw!
Father Dan werkt tevens voor de stad Chicago en de Chicago Police en kent hierdoor het entourage van burgemeester Daily vrij goed. Eens te meer omdat hij oorspronkelijk ook uit de South Side van Chicago komt. Hij ging proberen een afspraak te regelen om de burgemeester te ontmoeten en samen op de foto te gaan!Imagine that! Spijtig genoeg was de agenda deze week overvol gezien Chicago zich voorbereid op het organiseren van de Olympische Spelen in 2016. Bij ons volgende bezoek aan Chicago gaat het zeker in orde komen om hem persoonlijk te ontmoeten. De burgemeester is zeer invloedrijk en geliefd in Chicago. Als bv. Bush naar Chicago komt, dan ziet hij een de burgemeester en niet de gouverneur.

Momenteel gaat de strijd tussen de Am. steden om de Olympische Spelen tussen Chicago en LA. San Francisco is reeds afgevallen. Moest Chicago de OS binnen halen, dan wordt hier op de South Side het Olympisch dorp en een nieuw stadion gebouwd. En dat enkele blokken hier vandaan.

Woensdag en donderdag gaan we voor twee dagen naar Galena, IL. Een leuk stadje aan de oever van de Mississipi vlakbij de staten Iowa en Wisconsin.

The Day After

2007-01-01T21:54:00.000+01:00

Happy New Year!!!

De allerbeste wensen aan iedereen!

The New Year's Eve at The Drake Hotel was unbelievable!

5 verschillende ballrooms met verschillende muziek, drank a volonte en heel knap volk ;-) Dit was veruit de beste Oudjaarparty ever. De foto's krijgen jullie zeker te zien. Een aanrader voor iedereen.

Hier thuis bij Pete wordt alles voorbereid voor een Nieuwjaarsfeestje met vrienden, familie en buren. Zelfs de priester wordt verwacht. Hij is hier gekend als een komiek, drinker en jawel een ladykiller.

En in de bagagestory is er nieuws te melden: 1 koffer is terecht!
Gisteren op 31 december om 22 uur afgeleverd. Van de tweede koffer nog steeds geen spoor.

Wordt vervolgd.

New Year's Eve at The Drake Hotel

2006-12-31T22:22:00.000+01:00

Vanmiddag BA eens gebeld. Hoe het zit met onze bagage?
Niemand die iets kan zeggen. Dan maar snel gaan shoppen, nieuw pak, hemd, schoenen,...
Nog volgens onze gemotiveerde BA-medewerker, zouden we bij onze aankomst in Belgie, een schadedossier moeten indienen om alle kosten voortvloeiend hieruit terug te claimen. Eerst zien en dan geloven!

We gaan ons nu klaarmaken en gaan dan met de Red Line (metro) Downtown.
Eerst de eerste helft van de Chicago Bears vs Green Bay Packers kijken en daarna naar The Drake Hotel voor our party!
The Drake Hotel ligt aan Lake Shore Drive en met prachtig zicht op Lake Michigan. The party was nog volgens Yahoo een van de tien beste Oudjaarsfeestjes in Amerika. Kan niet anders dan fun zijn!

Alvast een Gelukkig Nieuwjaar van hieruit, hoewel we hier nog 8,5 uur verwijderd zijn van middernacht.

Winter Sale

2006-12-31T06:33:00.000+01:00

Zaterdagavond en nog steeds geen bagage te bespeuren.
Morgen is het New Year's Eve met party in the Drake Hotel en dan hebben we echt wel onze koffers nodig. Zoniet dan moeten we nog in extremis gaan shoppen of hier en daar wat spullen lenen. Morgenvroeg nog eens contact opnemen met British Airways. Wordt vervolgd!

Vandaag gaan shoppen op Michigan Avenue (heeft als bijnaam The Magnificent Mile). Blijkbaar waren wij niet als enige met dat idee. Het was gewoonweg verschrikkelijk druk. Dit had natuurlijk te maken met het feit dat er solden zijn en er nog mensen op zoek zijn naar eindejaarscadeaus.
De combinatie van solden en een lage dollar verzachtte de pijn een beetje van het shoppen. Het koopje van de dag: een jeansbroek voor $ 20 (is ongeveer 16 Euro).

Chicago Blackhawks vs Boston Bruins

2006-12-30T17:32:00.000+01:00

Gisteren goed en wel toegekomen om 14 uur zoals voorzien.
Hoewel de mist van vorige week op London Heathrow is opgeklaard, is dit duidelijk nog niet te merken aan het personeel.
Eerst bijna een kwartier in de file gestaan na onze vlucht uit Brussel alvorens aan de gate te arriveren.
En dan bij aankomst in Chicago was zoals wij voorspeld hadden onze bagage er weer niet bij.
Hopelijk hebben we voor zondag onze bagage zodat we geen kledij moeten lenen om Oudjaar te vieren. En te weten dat Tiny donderdagavond nog speciaal 'boots' heeft gekocht om met Oudjaar te dragen.

Vandaag wordt het dus noodgedwongen shoppen op de Magnificent Mile.

Gisterenavond was het ijhockeytijd.
Plaats van het gebeuren was het United Center waar tevens de Chicago Bulls (basketbal) spelen. De ondergrond wordt telkens veranderd. De Blackhawks verloren 3 tegen 5.
Voor de game 1 minuut stilte voor Gerald R. Ford, voormalig president en vorige week overleden en daarna 20,000 dolgedraaide Amerikanen die het volkslied uit volle borst meezingen. Steeds weer een kippevelmoment...

En het weer: veel te warm voor de tijd van het jaar, geen sneeuw en vriestemperaturen, maar bewolkt en vlot 10 graden en meer.
De discussie over global warming wordt ook hier gevoerd!

Je kan ons ook steeds bereiken op ons Amerikaans gsm-nummer: 001 312 622 61 55.

Bijna weg

2006-12-28T22:47:00.000+01:00

Morgen is het weeral zover: om 09.55 uur stijgen we in Brussel op om via Londen Heathrow, om 14.oo lokale tijd in Chicago O'Hare toe te komen.
In Londen hebben we welgeteld één uur en vijf minuten om van gate te wisselen. Vertragingen niet meegerekend.
Dit zal haasten worden, en ik gok erop dat onze bagage er niet bij zal zijn in Chicago.

En een aankomst om 14 uur (21 uur Belg. tijd) is een perfecte timing om nog net voor de avondspits richting Downtown Chicago te kunnen rijden, eventjes te bekomen van de vlucht en om daarna recht de Windy City in te duiken om het weekend goed te beginnen!